Een geestelijke mens is meester van de tijd, want die wordt door het lichaam gemeten, door de gevoelens gerekt of verkort, door het verlangen en de verveling bepaald. Een geestelijke mens kent het ritme van het vlees, maar waar dit in strijd komt met dat van de geest, klampt hij zich vast aan Gods tijd en ritme om geen uur van Hem vervreemd te leven.
Jezus heeft dorst als Hij de Samaritaanse ontmoet, Hij heeft honger als de leerlingen voedsel brengen. De liefde van de zieke Lazarus ontroert Hem, Hij huivert bij het verdriet van Marta en Maria, het wordt Hem te machtig en Hij begint te wenen als Hij met de joden dichter bij het graf komt. Geen ritme van lichaam en ziel is Hem vreemd, heeft Hij niet overdreven met zo lang te wachten?
“Levend water” wil Hij de vrouw uit Sichar geven, zodat zij “in eeuwigheid geen dorst meer” krijgt, Hij heeft “een spijs” die Hem het eten doet vergeten, liefde wil Hij scheppen zoals Hij heeft liefgehad, geen ziekte mag nog voeren tot de dood, “vreugde” wil Hij leren die “volkomen” is, leven wil Hij geven dat de deuren van de doden opent, Maria zal Hem niet weerhouden in een graventuin, verrijzen wil Hij na de dood en verder opgaan, naar de Vader allen die in Hem geloven meevoeren, allen met het ritme van de Geest bezielen.
Wanneer Lazarus, zijn vriend, stervend is, blijft Jezus toch in Jordanië, ver van Betanië en ver van Jeruzalem, waar de joden Hem zoeken te doden. Hij wikt, maar weet dat God beschikt. Hij is aangetrokken tot zijn vriend, tot het huis van de familie waar Hij thuis is en waar Hij Lazarus kan en moet genezen. Hij heeft zovele onbekenden genezen.
Hij wikt om te zien wat en hoe God beschikt. Hij zoekt tot zijn wil met Gods wil samenvalt. Hij wacht nog twee dagen, twee dagen te laat, vooraleer opnieuw naar Jeruzalem te gaan. Hij weet dat Hij Lazarus had kunnen genezen. Hij weet ook dat de joden Hem willen stenigen. Hij weet wie van Hem houdt en wie Hem haat, wie voor Hem is en wie tegen Hem. Hij weet het vanaf het begin en steeds duidelijker. Hij weet dat zijn uur nu nabij is. Hij weet dat God het zo beschikt heeft.
Bij de doodstrijd van Lazarus kent Hij zijn eerste eigen doodstrijd. Een eerste keer bidt Hij: “Niet mijn wil, maar de uwe geschiede”. Het is na dit gebed dat Hij naar Jeruzalem optrekt. Nu vallen zijn wikken en Gods beschikken samen. Nu zal Hij Lazarus doen verrijzen, zullen zijn leerlingen, Marta en Maria en vele joden sterker in Hem geloven. Met zijn Amen tekent Hij zijn doodvonnis. Na dit gebed zullen de mensen zien hoe God Hem zal verheerlijken en hoeveel Hij van zijn vrienden houdt. De verrijzenis van Lazarus is de voorlaatste act van het drama dat Hij reciteert en speelt helemaal in eenklank met de Auteur. Zijn vreugde is volkomen. Hij is blij omdat ze in Hem zullen geloven. Toen Hij wegbleef was de beproeving groot, nu is de vreugde des te groter. De verrijzenis van Lazarus in Betanië doet de Farizeeën tegen Jezus beslissen, opdat velen voor Hem zouden kunnen kiezen.
De laatste act van het drama is ingezet en het doek zal niet meer vallen. Altijd verder zullen mensen op de scène stormen, sukkelaars en wanhopigen zullen er zich op sleuren, om deel te hebben aan het blijvend living theatre van Jezus, de Messias, onder zijn broeders. Daarvoor moest de broer van Marta en Maria sterven. Was het niet goed dat Jezus meerdere dagen bleef, wikkend wat God voor dat ogenblik beschikte? Was die strijd van Jezus niet nodig? “Moest dit alles niet geschieden”? Moesten zo de Schriften niet vervuld worden?
“Jezus bewoog zich”, na Betanië, “niet meer openlijk onder de joden, maar vertrok naar de streek bij de woestijn, en wel naar de stad Efraïm, waar Hij met zijn leerlingen verbleef”. Hij leerde hun waar het in een zieke om gaat, wat er in een zieke omgaat, en hoe een leerling het ritme van de Geest vindt vooraleer hij een zieke gaat bezoeken. Zalig de leerling die aandachtig luistert en zorgvuldig doet wat Jezus nu nog leert. De Schriften worden door hem nog steeds vervuld. Ze worden met Pasen ook aan hem vervuld…