In de doopcatechese van de eerste eeuwen spelen de zondagen van de veertigdagentijd een centrale rol. Deze zondag heeft als thema: levend water. Volgende week, als we lezen over de blindgeborene: het licht. De vijfde zondag, bij de opwekking van Lazarus: het leven. Water, Licht, Leven. Het zijn paasbeelden, paassymbolen die we ook allemaal terugvinden in de Paaswake en… in ons eigen doopsel. Vroeger werden deze beelden gebruikt voor catechese naar pasen toe en het beleven of hernieuwen van de doopbeloften. Maar waarom zouden we het bij vroeger laten? Kom op! We zijn als kinderen van God nooit klaar om steeds meer te groeien naar Christus toe, en zeker de veertigdagentijd is daarvoor een uitgelezen kans. paasmensen worden, met water en licht, op weg naar het leven.
Dat Jezus daar aan de bron van Jakob gaat zitten is vol betekenis. Het is niet zomaar de eerste de beste put - nee, een plaats die door God zelf aan de aartsvader is aangewezen. God laat sowieso aan zijn volk op allerlei momenten zien dat water zowel leven als dood betekent. Denken we in het licht van Pasen ook maar aan de doortocht door het water. Leven voor Israel, dood voor Farao en zijn soldaten. Daarna, in de droogte van de woestijn, sloeg Mozes met zijn staf water uit de rots. Bron van leven, de oude en de nieuwe Mozes. Want die rots, zegt de Schrift, was beeld van Christus, de nieuwe Mozes die zijn volk voorgaat door de Rode Zee van de dood. Denken we bij Jezus ook maar aan alle andere beelden uit het Johannesevangelie, zoals de reiniging van de lamme in de vijver van Bethesda in Jeruzalem, maar vooral aan het beeld: “stromen van levend water zullen uit Jezus’binnenste vloeien.” (Joh.7,38), wat waar wordt op het kruis, waar Jezus na het woord ‘Ik heb dorst’ werkelijk die levensstroom uit zijn hart laat vloeien: water en bloed, doopsel en Eucharistie.
Als je dat allemaal bij elkaar neemt, kun je begrijpen wat Jezus zegt tegen de vrouw: “iedereen die van dit water drinkt, krijgt weer dorst, maar wie van het water drinkt dat Ik hem zal geven, krijgt in eeuwigheid geen dorst meer; integendeel, het water dat Ik hem zal geven, zal in hem een waterbron worden, opborrelend tot eeuwig leven.” - m.a.w.: Ik, Jezus, degene die met u spreekt, ben het levend water. Een water met het leven van de H. Geest, een water dat u zal laten herboren doen worden als kind van de Vader, een water dat u zal gelijkvormig maken met de Zoon. Het water van de doop dat u zal bevrijden van de dood, dat u zal behoeden voor dorst, dat u zal doen leven met het leven van de Drievuldige God.
Dat belooft Jezus aan de vrouw bij de put, maar meer nog aan ons allemaal. Wij die gedoopt zijn, delen in dat mysterie. Wij die gedoopt zijn, willen dat met pasen hernieuwen. Wij mogen door de lezing van het evangelie en deze eenvoudige uitleg daarbij, opnieuw geraakt worden door zoveel liefde van Gods kant. Wij mogen de diepte van de symbolen weer opnieuw beseffen opdat we de opnieuw kunnen beleven. Wat wij met pasen doen, het doopwater zegenen met een gebed waarin al die symboliek is opgenomen, en u vervolgens daarmee besprenkelen, is een veel grootser gebeuren dan we zo gauw beseffen.
Laten wij ons vandaag ook bij de bron van Jacob gaan zitten. God de Vader danken dat Hij ons, zwakke en zondige mensen, heeft uitgekozen zoals hij ook de bron van Jacob en de Samaritaanse vrouw uitkoos. Laten wij Christus danken dat Hij voor ons zijn leven heeft willen geven, en wij mogen delen in de levensstroom uit zijn hart, dat Hij voor ons levend water wil zijn en blijven. Danken wij de Geest dat Hij in ons elke dag wil opborrelen als levensbron, en ons eens in de intimiteit van Gods Liefde laat delen zoals wij dart nu reeds mogen zijn.
Laten wij zo het Woord in ons laten bezinken, de woestijn van onze eigen soms zo dorre zoektocht laten besproeien. Zodat we over vier weken een zalig Pasen kunnen vieren. In Christus, onze Levensbron. Amen.