Op een receptie kom je allerlei mensen tegen. Mensen die tegen iedereen en alleman praten. Een chique pak, een glas wijn. Het gaat over zaken, over gestegen winsten, over hoe slecht het in Nederland geregeld is. Ze praten, maar luisteren is er niet bij, want na 1 zin gaat het weer: Ja dat had ik ook toen… en dan praten ze gewoon weer door.
Zulke mensen die we allemaal wel kennen, praten veel maar luisteren niet. Er ontstaat nooit een echt gesprek, nooit een echte ontmoeting. Met zulke mensen moeten praten, blijft een verplichting, blijft moeten. Het wordt nooit echt: ont-moeten
Gelukkig kennen we allemaal ook mensen, die je echt ontmoet, die echt naar je willen luisteren, die niet meteen over zichzelf beginnen, maar die belangstellend zijn naar jouw persoon. Je proeft dan dat de belangstelling oprecht is, dat het gesprek geen verplichting is, maar een ont-moeting. Het moeten is er dan af. Je leert elkaar beter kennen. Er kunnen zelfs hechte vriendschappen uit ontstaan.
Ook Jezus ontmoet een Samaritaanse vrouw en hoewel Joden -staat er in het evangelie- niets met Samaritanen te maken willen hebben, praat Jezus met haar, vraagt haar zelfs wat te drinken. Beduusd is de Samaritaanse. Iemand komt een drempel over: een Jood gaat naar een Samaritaan; een Samaritaanse zelfs. En dan ontstaat er een echt gesprek. Dan wordt het een ontmoeting over levend water. Het levende water waar de Samaritaanse vrouw behoefte aan heeft. Geef mij van dat water, zegt ze. Jezus blijft daar 2 dagen. Hun gesprek opent veel. Ook anderen komen tot geloof: openheid, hartelijkheid, oprechtheid en vriendelijkheid. Ook al komen Jezus en de Samaritaanse uit verschillende culturen…ze hebben oog voor elkaar en ze voelen aan waar in het leven werkelijk omdraait.
Onlangs op 15 december hadden we als kerken in Best zo’n ontmoetingsmoment met de Islamitische stichting hier in Best. Daar gingen diverse gesprekken aan vooraf onder andere met de imam (hun voorganger, hun pastor) maar ook met Mustafa de voorzitter van de stichting. Ook hij was in staat te openen, drempels over te gaan, te luisteren naar wat de dominee en ik namens de raad van kerken voor te stellen hadden. Samen dronken we zoete thee en het werden zoete en goede bijeenkomsten, zodat we nu veel gemakkelijker bij elkaar over de vloer komen. De ontmoeting in de protestantse kerk was fijn. Het kwam in de krant en ook dat was goed, maar misschien is het allerbeste wel, dat er mensen drempels zijn overgegaan, dat we zien -zoals Mustafa, dat zei- dat gelovige mensen allemaal eigen hetzelfde willen en hetzelfde geloven.
En afgelopen zondag hoorde ik het verhaal over een oude mevrouw van 87 jaar met een Turkse buurvrouw, die voor haar de boodschappen deed en die -toen ze in het verpleeghuis terecht kwam- sneeuwklokjes meenam uit haar tuintje omdat ze daaraan zo gehecht was. Dat wist de buurvrouw en daarom nam ze bloemetjes mee als teken van leven midden in de doodse winter.
Ook U allemaal gun ik zulke ontmoetingen, waarbij anderen, maar waarbij we ook zelf een drempel overgaan. Ontmoetingen met wie dan ook, met mensen die luisteren, die oog en oor hebben voor elkaar.
De laatste zin van de eerste lezing was een vraag: is de Heer nu bij ons of niet?"
Het antwoord mag zijn: in zulke ontmoetingen natuurlijk wel, want waar twee of drie in mijn naam samen zijn… U kunt het zelf verder invullen.
Amen.