Onlangs zag ik een mooi beeld van Abraham door Toni Zent. Een man met een staf in de hand, de mantel om de schouder, vertrekkensklaar.
Opvallend was het grote oor van Abraham dat hij als het ware gericht hield luisterend naar een stem.Daarmee wilde de kunstenaar iets belangrijks uitdrukken. Abraham is iemand die luistert, zo luistert dat hij het ongehoorde hoort….. dat hij in zijn leven Gods stem hoort die hem zegt: " Trek weg uit uw land, uw stam, uw huis en ga naar het land dat ik u wijzen zal"
Abraham wordt uitgenodigd te breken met zijn land, stam en familie maar ook met het geloof van zijn vaderen.
Een rabbijns verhaal vertelt dat Terach, de vader van Abraham een beeldhouwer was. Hij maakte afgodsbeeldjes: een godje voor de vruchtbaarheid op het veld, een godje voor geluk in de liefde; een godje voor van alles. De jonge Abraham moest op het marktplein in het kraampje staan om de beeldjes aan de man te brengen. Zaken doen: de mensen verdrongen zich rond zijn kraam, maar hij deed geen moeite. “Allemaal rommel” denkt hij bij zichzelf. Het zijn geen goden! Mijn vader heeft ze zelf gemaakt. Ik ben op zoek naar de God die mijn vader maakte. Zo werd hij gevoelig voor de stem. Een andere god. Geen god die je moet omkopen met offers of geld. Maar een God die je vrijheid aanspreekt, een God die niet aan plaats en tijd gebonden is, maar die meetrekt door de tijd en door de wereld. Die toekomst en zegen belooft. Een God die vraagt om in vertrouwen veel los te laten en te durven volgen.
Abraham hoort de stem en hij geeft er gehoor aan. Hij gaat opweg. Met Abraham begint iets nieuws.
Na de mislukking van Gods avontuur met de mens, Adam, neemt God, de stem, opnieuw het initiatief. Hij begint heel klein en heel concreet. Op een bepaalde plaats met een concrete mens: Abraham.
Hij forceert de mens nooit. Hij fluistert hem alleen in het oor. Hij vraagt een groot vertrouwen maar geeft ook een geweldige belofte: " IK zal je maken tot een groot volk. Ik zal je zegenen en in jou zullen alle volkeren gezegend worden".
Abraham hoorde niet alleen de stem: Hij gaf gehoor aan de stem. Hij ging weg, hij ging opweg. Hij is geworden: de vader van alle gelovigen.
Joden, christenen en moslims noemen Abraham hun stamvader. Ze zijn kinderen van Abraham. Ook zij moeten mensen zijn met het grote oor dat altijd weer hoort naar de stem en er gehoor aan geeft. Ontelbare hebben dat na Abraham gedaan.
Pater Damiaan hoorde de stem en gaf gehoor. Hij ging naar de melaatsen.
Ik ontving gisteren een brief van Soeur Thérése uit Congo. Ze was in Wortel op het missiefeest: met een foto te midden van acht kinderen. Ze luistert naar de stem die zegt dat ze iets moet doen voor haar volk. Zelf heeft ze de stem leren kennen langs zuster Jeanne Verheyen die vanuit Wortel naar Congo ging. Ook Jeanne had de stem gehoord en gehoor gegeven.
Fons Huet stuurde een brief rond Nieuwjaar vanuit Guatemala Hij en zijn vrouw werken er temidden van de Indianen. Waarom zijn ze vertrokken? Ze hoorde een stem die zei: “Trek weg uit uw land”. Ze zullen de wereld niet veranderen in een handomdraai. Zo werkt God niet. Hij begint altijd klein en ergens heel concreet en Hij heeft tijd om zijn droom te verwezenlijken.
Gods droom groeit in stilte. Wat groeit maakt geen lawaai. Niet iedereen kan en moet ruimtelijk weg trekken. StAugustinus zei:" Wie begint te beminnen, begint opweg te gaan". we mogen in Wortel blijven maar we worden uitgenodigd te horen naar de stem en er gehoor aan te geven.
Op de klokken van de toren staan 2 latijnse woorden: Vox Dei: Stem van God. Horen we nog Gods stem wanneer ze luiden? En geven we nog gehoor?
De vastenkalender biedt ons elke dag een “Woord van Leven” Gods stem. Wie ernaar durft luisteren gaat opweg
Voortdurend kunnen wij Gods stem horen, langs de telefoon, de tv, de radio. In mensen die ons nodig hebben, in situaties die om steun schreeuwen. Proberen we met het oor van Abraham te horen en in dat alles Gods stem te horen. Geloven begint met horen en gehoor geven.
In onze multireligieuze wereld van Christenen, Moslims en Joden moeten wij weer leren luisteren zoals Abraham naar de stem.
Dan zullen wij groeien in begrip en dialoog, dan zullen wij godsdienstoorlogen vermijden. De stap van Abraham was daarvan het begin.
In het evangelie hoorden we reeds een voorsmaak van het einde van de tocht. We horen Petrus uitroepen: het is heerlijk hier te zijn! Laat om hier drie tenten opslaan: een voor U, een voor Mozes en een voor Elia.Ze willen ons aansporen opweg te durven gaan.