2e zondag van de vasten A (2005)

Misschien bent u wel eens op vakantie geweest in de bergen. Dan weet u dat het omhoog lopen een hele inspanning is, je tong op je schoenen. Maar bijna altijd wordt beloond met een schitterend uitzicht, zo mooi dat je je vermoeidheid vergeet. De natuur, het werk van Gods schepping, herbergt verschrikkelijk veel moois.
Jammer genoeg nemen velen de moeite niet om het prachtige in de natuur te zien. En erger nog: velen nemen de moeite niet om het mooie te bewaren, juist het tegendeel: ze maken veel kapot.
De mens is het voornaamste maaksel van Gods handen, het hoogtepunt van heel zijn schepping. Ook de mens herbergt verschrikkelijk veel moois in zich. Jammer genoeg maakt de mens ook heel veel kapot, in zichzelf, in anderen.
Wat Gods schepping en heel de mensengemeenschap bedreigt is niet zozeer de kwade wil om te vernietigen maar veel de onverschilligheid van velen, de nonchalante en kortzichtige manier waarop zij omgaan met het vele mooie en goede dat er is.
Heel bedreigend is ook dat velen die niet onverschillig zijn toch al gauw zeggen: daar kunnen we toch niets aan doen. Met klagen: alles gaat bergafwaarts, alles gaat verkeerd, daarmee bereik je niets. We doen er beter aan te kijken naar mensen die wel ook in deze tijd het mooie en goede laten zien.
Als je ze maar zien wilt zijn er ook nu van die schitterende mensen, mensen die een grote innerlijke schoonheid en kracht uitstralen, mensen die indruk op je maken om hun levenswijsheid, hun levensmoed, hun vergaande goedheid, om alles wat zij voor de gemeenschap doen.
Er zijn van die pracht mensen voor wie je grote bewondering hebt, van wie je denkt: zo zou ik ook willen zijn. Tegelijk hebben we het gevoel dat zij ergens op een hoge berg staan, en we denken al gauw: die berg beklimmen dat lukt me toch nooit. Maar we vergeten dat die mensen ook niet vanzelf op zo’n grote hoogte terecht gekomen zijn, ook zij hebben er heel wat voor over moeten hebben. Maar het loont de moeite.
Jezus was ook zo’n schitterende mens. Het evangelie van vandaag onderstreept dat op bijzondere wijze. Heel zijn leven, zijn boodschap, zijn daden, ze stralen een licht uit, maar ook hem heeft dat veel gekost. Het is opvallend dat er in dit evangelie staat dat zij spraken over hetgeen er te gebeuren stond in Jeruzalem, m.a.w. zijn kruisgang naar de Calvarieberg.
Wij noemen ons Jezus’ volgelingen en als we dat serieus nemen dan moeten ook wij lichtende voorbeelden zijn van zijn blijde boodschap, dan moeten ook wij zijn zorg voor mens en schepping uitstralen in de manier waarop we omgaan met elkaar en de natuur. En laten we niet te gauw zeggen: dat kan ik toch niet. We kunnen vaak veel meer dan we denken. En als we er de moeite voor nemen, als het ons ook iets mag kosten, dan kunnen ook wij vaak veel moois, veel goeds bewonderen.