2e zondag van de vasten A (2002)

Wie van sport houdt, kan op de televisie zijn hart ophalen. Voetbal is misschien de hoofdmoot, maar ook andere sporten komen aan bod. En ze willen allemaal winnen en daar hebben ze enorm veel voor over. Ze trainen en trainen en bij de wedstrijden zelf gaan ze tot het uiterste. Ze rennen of rijden zich kapot. Wil je de top bereiken dan moet je er heel veel voor over hebben. En vergeet niet: ze worden niet gedwongen, ze hebben er vrijwillig voor gekozen, maar het vraagt wel heel veel.
Ik heb een sportcommentator eens kritiek horen leveren op de Nederlandse profvoetballers. Hij noemde hen verwende lui, over het paard getild, ze gaven zich niet meer tot het uiterste, want ze verdienden hun geld toch wel. Ik kan niet oordelen of die kritiek terecht is, maar het zou kunnen.
Soortgelijke kritiek zou je misschien ook kunnen ventileren naar veel christenen toe, naar hen die de weg van Jezus Christus willen gaan. Ze geven zich niet meer tot het uiterste. Het moet tegenwoordig allemaal maar gemakkelijk zijn. Moeilijke dingen doen is uit de tijd.
Nu gaat het hier natuurlijk niet om de geleverde prestaties, het gaat niet om de vraag wie nu de beste is, de braafste, de heiligste. Het gaat niet om een gouden medaille voor goed gedrag, maar het gaat wel om geluk voor jezelf, geluk voor de gemeenschap. Wat hebben we daarvoor over?
We hebben gekozen voor de weg van Jezus Christus, maar wat hebben we ervoor over om die keuze in te vullen. We willen allemaal graag op de top van de berg staan om gelukzalig te genieten van het prachtige uitzicht. Maar wil je ervan kunnen genieten, moet je wel eerst naar boven. En tegen die berg omhoog klimmen, dat is hijgen en zuchten, dat is afzien, en dat is iets wat velen er niet voor over hebben. En dus komen velen nooit aan dat prachtige uitzicht toe.
Sommigen hebben misschien het geluk dat ze op een gemakkelijke manier naar boven kunnen komen, maar meestal vraagt het grote inspanningen, en dat is vaak teveel gevraagd. En dus vinden velen niet het echte geluk in hun leven.
Ik wil niet suggereren dat we weer moeten gaan vasten zoals vroeger, dat we het moeilijk moeten maken voor onszelf, ook al kan dat best een heilzame uitwerking hebben. Maar ik denk veel meer aan het maken van een keuze in je leven, de keuze voor een christelijk leven, leven volgens Jezus’ idealen, en trouw blijven aan die idealen ook als dat moeilijk wordt, ook als het een haast onbeklimbare berg lijkt.
In het evangelie hoorden we hoe Jezus met enkele leerlingen op een berg is en zijn leerlingen hebben een heel bijzondere ervaring; een droom, een visioen, iets wat ze prachtig vinden. Laten we hier drie tenten bouwen, laten dit blijven, dit is geweldig. Hier was iets hemels aan de gang, alleen die stem uit de hemel, dat was wel even schrikken.
Wij denken wellicht: ik zou best een stem uit de hemel willen horen, dan zou geloven voor mij heel wat gemakkelijker worden. Maar dat is nog maar de vraag? Net als in het verhaal zouden we er waarschijnlijk alleen maar van schrikken. Even hadden de leerlingen hun hoofd in de wolken, maar dan komen ze weer met beide benen op de grond te staan. het was een mooie ervaring maar ze waren nog niet echt op de berg, er moest nog een hele klimpartij komen.
Jezus’ ware heerlijkheid zou pas komen na Pasen, en de weg naar Pasen was een weg door lijden en dood, dus een zware en moeilijke weg. Op die weg toonde Jezus dat hij trouw was aan zijn levensopdracht, trouw aan de keuze die hij gemaakt had om dienaar van God te zijn, ondanks de risico’s die daaraan vastzaten, ondanks de dreiging van lijden en dood. Die trouw door dik en dun is bij Jezus’ volgelingen soms ver te zoeken.