Gebeurt u dat ook? Je maakt iets mee en je hebt het vermoeden, dat het al eens ooit eerder is gebeurd. Alsof de geschiedenis zich herhaalt. Het Taborverhaal lijkt sterk op iets wat al eerder is gebeurd, maar het is ook onvoorstelbaar anders. Ieder die dit evangelie hoort en een beetje thuis is in de Schrift, denkt onmiddellijk aan een gebeurtenis die het Joodse volk in de woestijn meemaakte. Zij zijn bij de Smal aangekomen. Tot in de kleinste details lijkt de gebeurtenis van vandaag op de gebeurtenis¬sen die daar plaatsvonden. De dialoog tussen Jahweh-God en degene, die namens het volk op de berg aanwezig is: Mozes. Mozes verblijft zes dagen onder de wolk. De wolk is er ook vandaag; en licht en vuur zijn er. Petrus zegt: er zijn hier wel geen loof¬hutten, waarin onze voorgangers tijdens de Sinaï-tocht verbleven, maar ik wil ze bou¬wen met eigen handen. Niet één maar drie, want hier is een volmaakt verbond.
Het Taborverhaal lijkt helemaal op de plechtige verbonds¬sluiting, waarin God zijn woord gaf aan de mensen. Hier is een nieuw verbond, maar nu in levende lijve: Jezus Christus, luister naar Hem. Luistert naar Hem… Is het wonder dat de apostelen pre¬cies als het volk Israël bij de Smal door vrees werden overmand? Wanneer ze Gods stem horen, vallen ze plat ter aarde neer en zijn zeer bevreesd. Bang om te luisteren. ‘t Is geen wonder, want ze hebben in hun omgang met Jezus al wel begrepen dat echt luisteren niet vrijblijvend is. Je kunt niet vandaag luisteren en morgen doen alsof je niks gehoord hebt. Wanneer je naar iemand luistert, dan laat die iemand jou niet meer los. Wanneer iemand jou heeft uitgenodigd om met hem zijn weg te gaan, dan kun je niet vandaag met hem gaan en morgen zeggen: ik heb je nooit gekend.
Luisteren, met iemand op weg gaan, iemands levensverhaal delen, dat is iets wat je vandaag begint, maar wat je dan ook morgen en overmorgen bezighoudt, zolang als de ander jou nodig heeft. En dat maakt onvrij, jazeker. Dat wil zeggen, dat je morgen niet je eigen gang kunt gaan, je eigen plan kunt trekken. Zo is het bij Jezus van Nazaret en zijn leerlingen. ‘t Boezemt angst in. Want als ze van de berg afdalen tref¬fen ze beneden bezetenheid, lijden, ellende, tranen, eenzaamheid aan, al datgene wat wij liever niet horen of zien. Luisteren, dat is: naar beneden gaan; luisteren is met mensen optrekken. Maar er staat ook geschreven: Op de derde dag zal Hij verrijzen. En daarvan hebben we vandaag een voorproef: als je naar mensen luistert, als je met mensen echt in zee gaat, als je hun verdriet werkelijk ernstig neemt en tijd neemt voor hun levensverhaal, dan zul je van gedaante veranderen. Ja jij, die bereid bent om te luisteren, jij wordt een nieuw mens. Natuurlijk ook degene, die zijn verhaal tegen jou vertelt; die zijn ellende, zijn lijden, zijn tranen kwijt moet; om hem of haar’ was het immers begonnen. God en mens worden anders, wanneer zij op elkaar ingaan, elkaar in de diepte ontmoeten.
In de verhalen die wij elkaar vertellen, verhalen van lijden, verdriet en van tranen (die vooral) geven we elkaar de luister terug die wij eigenlijk verdienen. Verander elkaar van gedaante, dat is de boodschap…