Dit stuk uit het evangelie is heel bekend. Wij kennen allemaal afbeeldingen van dit gebeuren. Maar het roept wel veel vraagtekens op. Het komt ons wat onwerkelijk voor. Zo onwerkelijk, dat we ons afvragen: zou dit nu echt zo gebeurd zijn? En daar kan natuurlijk niemand antwoord op geven. Beter is het te vragen: wat wil de evangelist Matteüs ons met dit verhaal zeggen, welke boodschap heeft hij voor ons?
Het eerste dat opvalt is dat Petrus voorstelt om drie tenten te bouwen. Men leefde toen toch niet meer in tenten? Men had toen huizen, wel niet van die huizen waar wij in wonen, wij zouden het eerder krotten noemen, maar in tenten leefde men toen niet meer. Dat deed men toen: men trok door de woestijn, tussen Egypte en het beloofde land. In de tijd van Mozes, toen hij op de Sinaï-berg de geboden ontving en die bracht naar het volk. En hier zal de evangelist zeggen tegen ons: ja, dat is zo, jullie moeten terugdenken aan die tijd: dan versta je beter wat ik jullie zeggen wil.
Het tweede dat opvalt is, dat Jezus’ aangezicht schitterde als de zon. Als je eenmaal op het spoor bent gezet dat leidt naar Mozes, dan versta je wat Matteüs zeggen wil. Toen Mozes de wet gaf aan het volk, moest hij zijn gezicht bedekken omdat zijn gelaat zo straalde na de ontmoeting met Jahwe dat niemand hem durfde aan te kijken. Alleen als hij met God sprak haalde hij die sluier weg.
En het derde dat ons opvalt, is dat Mozes zelf verschijnt, de man van de wet, die tot de dag van vandaag nog zo heilzaam is, en die ons ook vandaag nog de weg wijst die wij moeten gaan om gelukkig te leven. Gij zult God beminnen met heel uw hart, en uw naaste als uzelf; eer uw vader en uw moeder; wees eerlijk in uw spreken en doen; neem nooit iets wat een ander toebehoort, niet zijn geld, niet zijn goed, niet zijn vrouw. Het toppunt van wijsheid.
En Elia verschijnt. De profeet bij uitstek. De man van wie heel Israël aanneemt dat hij ooit terug zal keren. Nog steeds laten de joden als zij hun Pasen vieren de deur open en een stoel leeg voor als Elia terugkomt. De grote profeet.
Maar Mozes en Elia verdwijnen weer, nadat ze met Jezus hebben gesproken. Zij maken plaats voor Jezus.
Matteüs wil ons blijkbaar zeggen: hier is Jezus, de vervulling van de wet en de profeten. Hier is hij over wie Mozes zei: na mij zal God een profeet opwekken die groter is dan ik; naar Hem moet ge luisteren.
En precies dát wordt ook hier gehoord. Want Matteüs vertelt van een stem uit de wolk die zegt: dit is mijn Zoon, in wie ik welbehagen heb gesteld: luistert naar Hem.
Dat is het wat de evangelist ons zeggen wil. Wat er precies gebeurd is, weten we niet. Maar dit is de boodschap van het evangelie: luistert naar Hem.
Het is ons geloof dat Zijn woord waarnaar wij moeten luisteren, nog steeds aanwezig is in de verkondiging van de lezing van het evangelie. Hij is werkelijk aanwezig in die woorden, zoals wij aanwezig zijn in onze woorden. Ieder woord dat wij spreken is iets van onszelf. Het komt uit onze gedachten en - als het goed is -komt het uit ons hart. In een brief van een gestorven dierbare mens hebben wij ook nog iets van die mens: zijn gedachten en zijn gevoelens. Zo is Jezus in zijn woorden aanwezig. Daarom is dit woord in staat onze zonden uit te wissen. Daarom ook werd tot voor kort dit woord bewierookt en gekust. Misschien moeten wij dat weer gaan doen.
Want dit is de boodschap van vandaag: luistert naar Hem, want Hij is de nieuwe Mozes, die ons brengt naar het beloofde land. Hij is de nieuwe Elia, die ons bemoedigt bij onze strijd. En Hij is degene die God heeft gezien want zijn gelaat straalde als de zon, en Hij weet wat Gods vurige wens en wil is: dat wij gelukkige mensen worden. Daarom heeft Hij op de berg zijn bergrede tot ons gesproken…