Het evangelie van vandaag is een stukje uit de Bijbel ,dat valt tussen de genezing van de blind-geborenen en de uit de dood opgestane Lazarus. Jezus gaat de confrontatie met de joodse overheid niet uit de weg. Integendeel, Jezus maakt hen duidelijk wie hij is door woord en daad. Hij geneest de blinde en wekt Lazarus uit de dood weer op.
Met de gelijkenis van de goede herder en de rovers richt hij zich rechtsreeks tot de farizeeërs.
Hij is niet mals voor de valse herders. Hij spreekt van dieven en rovers die over de omheining van de schaapskooi klimmen om te stelen, te slachten en te vernietigen. De farizeeërs die dit hoorden, begrepen de gelijkenis niet.
Had hij het tegen hen? Dat kon toch niet.
Hij zegt tegen hen en tegen ons dat hij één is met zijn vader en dat hij inderdaad de zoon is van God.
Als een herder in Jezus’ dagen ’s avonds bij de schaapskooi kwam, ging hij wijdbeens voor de opening van de kooi staan en elk schaap kroop tussen zijn benen door. Zo telde de herder zijn schapen, één voor één, en als hij er eentje miste, ging hij op zoek.
Want goede herders zijn niet degenen met de grootste en de meest gehoorzame kudde.
Goede herders zijn zij die op zoek gaan naar hen die niet willen luisteren en die zoekgeraakt zijn.
Goede herders schrijven nooit iemand af. ’ Ik ben de deur voor mijn schapen’ zegt Jezus.
Hij telt ons één voor één en iedereen telt mee bij Hem.
Wij allemaal die met mensen omgaan en leiding geven in het gezin, op het werk of waar dan ook, wij zijn allemaal ertoe geroepen goede herders te zijn voor allen en met aandacht voor iedereen, één voor één.
Ik ben de deur, zei Jezus. De deur voor de schapen. Alleen wie door hem binnenkomt en naar buiten gaat, zal binnen redding vinden en buiten goede weidegrond. Daarvoor is hij gekomen: om leven te geven in volle overvloed.
We mogen hopen, we moeten ervoor ijveren en er ons eigen steentje toe bijdragen dat onze kerk een open deur mag zijn, een ruimte waar mensen van allerlei slag welkom zijn, waar iedereen meetelt en voor zijn of haar geloof een thuis vindt.
We mogen hopen dat aan iedereen die door de deur binnenkomt en naar buiten gaat, leven in al zijn volheid te beurt valt.
Groeien in dit geloof impliceert dan ook dat we zelf gaan delen in Gods zorg voor de anderen. Als wij vandaag als goede herders in het leven willen staan, betekent dit dat we, zoals Jezus, bekommerd zijn om allen die ons zijn toevertrouwd, met een goedheid die creatief zoekt naar het beste voor de anderen.
Vandaag is het roepingenzondag, een dag bij uitstek om over de toekomst van het priesterschap gedachten te vormen, en om die gedachten al biddend uit te spreken voor God, die onze verlangens kent en, als we met oprechte volharding blijven bidden, ze hoe dan ook verhoort.
Ons grote voorbeeld is en blijft Christus. Hij is de volkomen goede herder, die zelfs zo ver gaat dat hij zijn leven over heeft voor de redding en het welzijn van zijn schapen.
Vandaag stellen wij vast dat het verlangen van de mens naar een zin buiten zichzelf groter is dan gedacht. Dit verlangen uit zich echter via een omweg, die van het bijgeloof. Het lijkt ongelooflijk dat in een tijd waarin wij steeds meer kunnen binnenkijken in de kern van het leven en in het geheim van het heelal, mensen meer dan voorheen bereid zijn om te geloven dat de toevallige stand van de sterren bij hun geboorte hun levensweg zou hebben bepaald. Het is een feit dat de terugloop van de kerkelijkheid en de crisis van het geloof niet hebben geleid tot een bloei van de vrijzinnigheid en een toename van het atheïsme.
Iemand zei ooit: ‘Als de mens ophoudt te geloven in God, is hij bereid om in alles te geloven.’
Het is warmte en veiligheid dat Jezus ons aanbiedt. De veiligheid dat Hij een goede herder is die rovers buiten houdt, en de warmte van het veilige nest waarin de herder elk van zijn schapen bij hun naam kent. De herder die voor zijn schapen uittrekt en de weg wijst. Wie Hem wil volgen, wie door de deur van zijn Rijk wil gaan, de deur die Hijzelf is, zal leven krijgen in overvloed.
Leven van liefde en van vrede.