Verleden week kwam een bekende Franse journalist in het nieuws
omdat hij zich bekeerd had tot het christendom.
Gedurende 15 jaar was hij oorlogscorrespondent geweest
voor de krant Le Monde.
Tijdens de oorlog in Libanon, ontdekte ik, zegt hij,
hoe mensen van de ene dag op de andere, in beesten kunnen veranderen:
ik zag brave burgers die altijd vreedzaam met elkaar hebben samengeleefd,
plots aartsvijanden worden van elkaar.
Daardoor kwam de man tot het besef
dat het kwaad in het hart van iedere mens schuilt …
en dat alleen ‘spiritualiteit’ kan helpen
om het kwaad te overwinnen.
Dat was voor hem zulk een ontdekking
dat hij op zoek ging naar de waarden van het christendom
en uiteindelijk besloot om zich te laten dopen.
Ook in Vlaanderen zijn er bekeerlingen.
Dit jaar zijn er 160 volwassenen die zich in de voorbije Paasnacht
hebben laten dopen.
Dat is natuurlijk geen grote massa,
maar het getuigt wel van een nieuwe strekking in de kerk,
een strekking van bewust kiezen voor het christelijk geloof.
Diny b.v. ontdekte het geloof toen zij voor een jaar naar Canada trok.
Daar kwam zij terecht in een gelovig gezin.
Dat deed haar de vraag stellen: hoe kan dat nu,
gelovig zijn … en toch een fijn mens zijn.
Zijzelf was immers antikatholiek opgevoed.
Later ontdekte zij een gebedsgroep …
en begon zij zelf te bidden … en zo groeide haar bekering.
En Kimberley vertelt:
“Bij mij kwam de klik op de Wereldjongerendagen in Keulen.
Ik was meegegaan uit nieuwsgierigheid.
Vooral de samenhorigheid en het vreugdevol samenzijn waren uniek.
En het geloof maakte mij socialer: vroeger was ik koppig en cynisch,
nu sta ik meer open voor anderen.”
En Wim heeft het geloof ontdekt tijdens zijn lessen godsdienst
in het hoger onderwijs.
Hij had thuis geleerd dat gelovigen nog altijd bezig waren met een soort kruistocht
en dat gelovigen onverdraagzaam waren.
In de godsdienstles ontdekte hij,
dat echte christenen niet dwingen tot bekering …
en dat zij niet egoïstisch zijn ingesteld.
En hij zegt dan ook: het geloof heeft mij geleerd om meer aandacht te geven aan anderen.
Waarom vertel ik jullie vandaag over deze bekeringen?
Omdat het dit weekend roepingenzondag is.
Op roepingenzondag denken wij na over de wijze waarop Jezus mensen roept.
Wij mogen gerust zijn: Jezus roept nog altijd mensen.
En Zijn roepen leidt tot bekeringen,
bij volwassenen en bij jongeren.
In de verhalen van hedendaagse bekeerlingen komt tot uiting
dat mensen zich aangesproken weten … door echte gelovigen.
Een gelovig gezin,
samenzijn met gelovige jongeren,
een open godsdienstleraar zonder bekeringsdrang …
dat spreekt aan …
want dat is echt, levensecht en geloofsecht.
Wie echt leeft vanuit Zijn geloof,
die maakt de weg open voor de echte herder, Jezus zelf die roept.
Die doet anderen op zoek gaan naar houvast voor het leven.
Als wij naar onze kerk kijken,
dan kunnen wij ooit negatief worden:
er zijn zo weinig religieuze roepingen, er zijn zo weinig jonge priesters,
er zijn zo weinig jonge gezinnen in de kerk …
Ook dat is een realiteit …
Maar misschien heeft onze kerk op dit ogenblik die realiteit nodig
om uitgezuiverd te worden:
alleen als onze kerk echt is, in het spoor van Jezus,
trekt zij mensen aan …
Een kerk die oog heeft voor zieken en bejaarden,
een kerk waarin vele mensen zich inzetten,
een kerk waarin men Jezus de wegwijzer is naar echt leven,
dat is de kerk van Goede Herder Jezus.
Die kerk zouden wij elke dag wat meer moeten worden.
Ook in tijden van achteruitgang … mogen wij niet opgeven
om te leven in de geest van Goede Herder Jezus.
Zijn woord en zijn voorbeeld boeien mensen.
Zijn woord en zijn voorbeeld zijn de moeite om te beleven en na te volgen.
Mogen wijzelf het elke dag meer de moeite waard vinden
om Jezus als herder te hebben voor ons leven.
Mogen wij ons elke dag tot Hem bekeren.