Lezingen Hand 2, 42-47 · Ps 118 (117) · 1 Petr 1, 3-9 · Joh 20, 19-31
Het
gebeurt wel eens
dat
we op een belangrijk moment niet op de juiste plaats zijn…
Dat
overkwam Thomas.
Waarom
hij niet bij de groep was
toen Jezus langskwam,
wordt
ons niet verteld.
Thomas
moet zoiets gedacht hebben als:
‘Zeg,
vrienden, ge gelooft toch niet dat ik daarin trap, hé!"
De
confrontatie met de Levende, enkele dagen later,
moet
heel bijzonder geweest zijn voor hem.
Jezus
spreekt geen dodend verwijt uit,
maar
zet Thomas
wel op het goede spoor:
geloof
in vertrouwen, en niet omdat je bewijzen krijgt.
Thomas,**‘**ook
Didymus genoemd’,
zo staat er geschreven,
dus
‘tweelingbroer’…
Misschien
zijn wij het wel die als zijn gelijke
óók
met twijfels leven
tot
Jezus zelf
ons ongeloof komt wegnemen.
Laten
wij dus aandachtig zijn voor momenten in ons leven
waarop
Jezus ons de ogen opent,
voor
momenten
waarop Hij ons laat zien dat Hij leeft:
Jezus
staat onverwacht naast ons in de gekwetste mens,
Jezus
opent ons de ogen wanneer rond ons mooie dingen gebeuren,
Jezus
zendt ons op weg om ook anderen het geloof te leren.
Hij
vraagt van ons niet alleen dat we gelóven dat Hij leeft,
maar
vooral dat
we zouden tónen dat we dat geloven
en
dat we levengevend durven spreken en handelen.