Witte zondag
Zo wordt deze tweede paaszondag genoemd.
Beloken komt van beluiken, een oud Nederlands woord voor sluiten.
Gesloten Pasen, omdat het Paasoctaaf wordt afgesloten. Ontloken
In de liturgie noemt men deze zondag: Dominina in Albis: Witte zondag.
Eertijds droegen volwassen nieuwgedoopten vanaf Paasnacht acht dagen lang een wit kleed, teken van nieuw leven, symbool van de nieuwe geboorte door de doop.
Op deze zondag legden ze dit witte kleed af en trokken ze weer hun gewone kleren aan. De witte bruidstijd is voorbij, nu begint het alledaagse leven.
Het Paasfeest is voorbij, maar niet de Paasstemming. Het Alleluia klinkt nog voortdurend en de priester draagt nog het witte gewaad en het koor zingt de Paasmis.
De Paastijd duurt voort, zeven weken lang,: elke zondag is een Paaszondag. 7X7 = 49 en dan is het Pinksteren. De 50tigste dag. Pentekoste.
Als ergens iemand gestorven is duurt het voor de familie een hele tijd om met de nieuwe werkelijkheid te leren leven. Hij of zij is afwezig en toch voelen we soms alsof ze nog aanwezig zijn.
“Ik droom er weleens van” zegt de een. “Ik zoek haar weleens in mijn slaap”.
Afwezig en toch aanwezig. Aanwezig en toch afwezig.
Vreugde en verdriet. Angst en durf.
Deze realiteit hebben ook de leerlingen moeten meemaken.
De verschijningsverhalen die we elke zondag horen brengen juist deze boodschap in beeld.
De verrijzenis van Jezus is geen uitvinding van de leerlingen. Integendeel. Hun verwachtingen waren met Jezus dood en begrafenis voor goed begraven. Ze vluchten weg uit Jeruzalem en keren terug naar hun dorp zoals de Emmaüsgangers. Ze keren terug naar hun vroeger beroep zoals Petrus. “Ik ga vissen” zegt hij aan zijn vrienden. “Wij gaan met u mee”, is hun antwoord.
Ook vandaag horen we een verhaal over ontredderde leerlingen. Zoals de kopstukken van Saddam Hoessein zitten ze op een geheime plaats met gebarricadeerde deuren vol schrik voor de joden op zoek naar de aanhangers van die Jezus.
En ook Thomas , een van hen geeft een duidelijk beeld aan van het ongeloof waarin ze terecht zijn gekomen. Eerst zien en dan geloven! Hij maakt mij niets wijs. Pas als ik hem in levende lijve zie en kan voelen zal ik geloven dat Hij leeft.
En Lucas vertelt in de handelingen dat pas 50 dagen na Pasen bij dat andere grote joodse feest: het wekenfeest de bom gebarsten is. Toen zijn leerlingen voor goed naar buiten getreden: Toen hebben ze hun angst afgelegd en zijn ze vrijmoedig gaan getuigen over Jezus opstanding. Pasen is het feest van Jezus opstanding. Pinksteren is het feest van de opstanding van de kerk, de eerste gemeenschap.
Ook de opstanding van de kerk was niet tegen te houden.
In de eerste lezing hoorden wij een mooie beschrijving over die jonge kerk.
Lucas legt de klemtoon: op de eensgezindheid tussen de leerlingen
op de vrijmoedigheid van hun getuigenis
op de solidariteit onder hen.
Dat is de nieuwe gemeenschap die Jezus brengt. Ook wij leven in een wereld vol vrees en onzekerheid.
Deze week ging ik op bezoek bij een bejaarde man. Hij zat achter gesloten deuren. Uit vrees. Je hoort tegenwoordig wel meer over drama’s met verslaafde jongeren en bejaarde mensen.
Op tv. zag ik een echtpaar uit St.Maartens Latem. Ze betaalden 250 euro per maand voor de beveiliging van hun villa en buurt. Ze hadden al een car-jacking meegemaakt. Opgesloten in hun huis uit vrees.
“Is de achterdeur dicht” dat is de titel van een boek over de angst en de onveiligheid in onze samenleving. De laatste vraag voor men gaat slapen: “Is de achterdeur dicht?”
En bij een komende verkiezing zal wel in alle toonaarde gesproken en gezongen worden over de veiligheid.
En er zijn niet alleen gesloten deuren maar nog meer gesloten harten. Gesloten door ontgoocheling of verbittering; door verdeeldheid en onenigheid, gesloten om niet te moeten delen: uit vrees voor solidariteit., gesloten uit angst voor wat de omgeving denkt: vrees om te getuigen.
Ook in die wereld wil de Heer aanwezig zijn met zijn boodschap van vrede en eenheid.
Ook in die wereld wil de Heer een gemeenschap opbouwen, een kerk waar eenheid is, vrijmoedigheid in spreken en solidariteit.
Zeven weken lang komen we samen om daarvoor te bidden: elke week ontsteken we een kaars op de zevenarmige kandelaar voor één van de gaven van de Geest.
Waar die gaven beleefd worden daar ontstaat een Pinksterkerk. Daar verrijst de nieuwe gemeenschap rond de Heer.