Lieve mensen,
Ik kan mij nog vrij levendig voor de geest brengen hoe de thematiek van de verrijzenis van de Heer met Pasen werd geduid. Vanuit de getuigenissen en preken van destijds – en soms ook vandaag de dag nog - was ik vooral onder de indruk van de zegetaal die gebruikt werd en wordt Met welke gevoelens je ook aanwezig was in de viering; je zou en moest er met een opgewekt gevoel naar buiten gaan. Want Christus was verrezen ! Alleluia ! Alle zorgen weg !
Wanneer ik dan het eerste deel van de evangelielezing van vandaag beluister, dan hoor ik dat de apostelen eigenlijk toch niet zo scheutig waren om naar buiten te komen. Er is helemaal geen sprake van een euforische taal ! In ’t tegendeel. Ik denk dat ze stillekens zwegen – in alle talen. En tussen haakjes, dat zullen ze blijven doen tot met Pinksteren !
En dan gebeurt het toch. Iets waar ze wel op hadden gehoopt, maar het misschien ook niet echt durfden verwachten. Jezus komt hen bezoeken. Hij ziet hun angst en ongeloof. En herkenbaar uit zijn lijflijk leven van voorheen : Hij wenst hen de Vrede toe! Op belangrijke momenten van zijn eigen leven, maar ook in het leven van mensen rondom hem, wenste Hij Vrede
toe. Vrede wensen is Leven wensen! Ook dit moet dus een belangrijk moment zijn voor de apostelen.
Op dat moment zou je verwachten dat de spanning er af is bij de apostelen. Dat ze hem herkennen en met allerlei vragen zouden bestoken. Maar het blijft ongelooflijk en ijzig stil.
Jezus toont dan zijn wonden en herneemt zijn vredewens. Hij wil dat ze zouden beginnen te leven vanuit zijn boodschap!
Onmiddellijk daarna neemt Hij als het ware een andere toon aan. Hij lijkt niet van plan om met de apostelen te gaan
keuvelen. Hij komt to the point : “Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend ik u.” En Hij gaat verder in deze straffe bewoording nadat Hij over hen ademde : “Ontvang de heilige Geest”.
Met andere woorden : “Mannekens, ge zult het enerzijds niet gemakkelijk hebben; maar anderzijds zult ge mogen en kunnen blijven rekenen op de steun van mijn Vader, Mezelf en van de H Geest.” Deze belofte is zoiets als ‘krachtvoer’.
Jezus geeft aan zijn leerlingen een “Go for it” ! Maar het enthousiasme dat Jezus hen wil geven, is blijkbaar niet erg efficiënt. Want acht dagen later, zitten ze blijkbaar nog altijd bij elkaar. En nergens vinden we een spoor dat ze ondertussen al bezig waren.
Misschien ligt de houding van Thomas wel aan de basis van het feit dat ze nog weinig vertrouwen uitstraalden. Thomas moest maar eens gelijk hebben. Misschien dachten ze : “We kunnen beter voorzichtig zijn en de kat uit de boom kijken.” Of de eerste verschijningen en de woorden van Jezus de apostelen echt “in furie” hebben gezet? Naar mijn aanvoelen zeker niet in die eerste dagen na zijn dood en ook nog niet na zijn verrijzenis.
In een latere fase wel. Ongetwijfeld. Getuigen van hun geloof verliep volgens eens proces. Ieder volgens zijn eigen ritme.
Jezus dwingt niets af. “Geforceerd geloof” is niet vruchtbaar !
De slotverzen van het evangelie van vandaag spreken ook voor zich. Ze komen mij zeer sterk geruststellend over. Geruststellend, niet bewijzend. Iets in de zin van : “Lieve mens, ik begrijp dat je nog met veel vragen zit rond je geloof. De apostelen waren bevoorrechte getuigen van de tekenen die hen tot geloof konden brengen. Ook voor hen was het niet zo evident. Dus zal het dit voor jou ook niet zijn. Maar weet dat er nog andere tekenen zijn, en ze gebeuren ook vandaag de dag nog, die je kunnen helpen geloven.
Ik wil je alleen maar aanbieden dat indien je je overgeeft aan geloven, je leven zult bezitten in Mijn naam.
Misschien houden velen onder ons nu de deuren van de kerken angstvallig gesloten. Hoe kan de Heer er dan binnenkomen? Maar weet dat je de Heer niet buiten kunt houden, ook niet met gesloten deuren! Willen we de deuren van onze kerken wijd open zetten! Ontvankelijk worden voor zijn boodschap. Hier vrij kunnen in- en uitgaan: binnengaan om te bidden, te danken, te loven, tot rust te komen; buitengaan om vrij te getuigen, te delen, gemeenschap te worden, lief te hebben …