H. Familie A (2007)

Egypte was in de traditie van Israel altijd het land van de vleespotten van farao, de slavernij en de uittocht. Egypte, daar moest je niet zijn, dat land van zonde en verderf. Maar Egypte is ook het land van Jozef, de geliefde zoon van Jacob, die een voorafbeelding van de Christus mag worden genoemd. Want door Jozef, in de put geworpen door zijn broers en als slaaf weggevoerd naar het hof van farao, wordt uiteindelijk het uitverkoren volk van de twaalf stammen gered. Jozef in Egypte is als Jezus in Jeruzalem: in de put geworpen, verkocht voor een paar zilverlingen, maar uiteindelijk de redder van zijn volk. Egypte, een plaats van slavernij, maar ook van redding. En Jezus is er ook werkelijk geweest – vanaf zijn geboorte tot aan de dood van Herodes. De Redder heeft het land geheiligd en ook nu nog zijn de voetstappen van de H. Familie er voelbaar aanwezig, en is de woestijn vanaf de eerste eeuwen een plaats van godsontmoeting geweest, de steden plaatsen van Bijbelstudie en diepzinnige theologie geworden. Het land van verschrikking wordt tot heilzaam gebied.In het evangelie vandaag is het H. Gezin op de vlucht voor het geweld van de aardse koning. De Koning van hemel en aarde doet een stapje terug, maar de oplettende toeschouwer ziet in het hele gebeuren al een nieuwe voorafbeelding van de strijd tussen de twee rijken, steden, koningschappen, die 33 jaar later Jezus met een doornenkroon het kruis zal laten bestijgen. De Heer laat zich wegjagen, is nederig en klein, wil zich niet laten gelden met geweld – en zo zal het blijven. Nederig blijven ten dienste van zijn volk.Maken we een sprong naar het heden. De Kerk die altijd door zovelen is aangezien voor groots en machtig, viert elk jaar de geboorte van de Messias in kleine en nederige omstandigheden. De buitenkant lijkt zo vol pracht en praal, maar de essentie, de kern is klein en onbedorven. Nederige grotten, woestijnen, eenvoudige mensen, herders en dieren, het is en het zal de omgeving blijven waarin Jezus als Zoon van God het meest tot zijn recht komt. Letterlijk van de wieg tot het graf gewend aan grotten vol eenvoud.Zo is het ook met de gezinnen, de kleine huiskerken naar het voorbeeld van de H. Familie. Juist in onze tijd, al hebben we dan een heuse minister van gezinszaken, is elk gezin dat met Christus wil leven in zekere zin een beetje in Egypte. Klein en eenvoudige kernen van gebed en deugden. Niet om van de daken te schreeuwen, maar wel krachtig zout der aarde. Evangeliserend, maar in de eerste plaats zelf levend evangelie. Trouw, maar zonder macht en geweld. De Kerk en de katholieke gezinnen komen in onze tijd eigenlijk weer dichter bij de kern. Natuurlijk is het fijn als veel mensen deze dagen bij ons komen, de kerststallen bekijken en ons goed gezind zijn. Maar aan de andere kant, we moeten eerlijk zijn: zoveel gezinnen met kinderen die de vele kribkes bekijken, de gezinsvieringen bezoeken, het kerstverhaal beluisteren, wat staan we in feite ook nog ver af van het mysterie. Het gewone leven is voor velen het beeld van Herodes. Een wereld van hardheid, gezinnen waar harmonie ontbreekt, waar men elkaar niet ziet vanuit de liefde, en waar Jezus een marginale rol speelt. Dan komen we als Kerk pas weer uit het dal als er van die kleine verborgen kernen zijn, huiskerken waar men een stukje Egypte durft te zijn, een heilzame woestijn van Jozef, Jezus en Maria, waar men in stilte en gebed het evangelie, als was het het Jezuskind, laat groeien tot grotere rijpheid. Het was niet zo slecht in die tijd van Egypte…Laten wij als Kerk met de H. Familie op reis blijven. Trouw aan de kern, in eenvoud, in stilte, in zuiverheid, gebed en altijd met Jezus in ons midden. De redding zal komen. Niet bang zijn, maar in de verborgenheid gewoon blijven bij wat onze roeping is. Dat is voor de gezinnen een Blijde Boodschap, maar ook voor ons allemaal. Gaan we mee de woestijn in. Een heilzame tijd. Eenvoudig en klein. Even naar Egypte…

Amen.