Bij de doop werden we met water begoten in de naam van de Vader, de Zoon en de H.Geest. Het eerste wat moeder ons leerde over onze godsdienst was het kruisteken maken. Het laatste dat de priester zal doen bij het graf is een kruisteken maken over ons lichaam.
Het leven van een christen staat helemaal in het teken van de H.Drievuldigheid. Vader, Zoon en H.Geest.
In het beeld van de H.Drievuldigheid wordt ons heel de rijkdom van God meegedeeld: heel Zijn volheid.
God Vader zegt ons dat God boven ons is, als wet en gezag en Hij verwacht van ons een houding van gehoorzaamheid.
God Zoon zegt ons dat God in Jezus de God naast ons is, Hij roept ons op tot navolging.
God H.Geest zegt ons dat God in ons is, als levensadem en bron van onze creativiteit.
God boven ons, God naast ons, God in ons. Zo is heel ons leven overspannen door God zowel in de tijd als in de ruimte.
We zouden het feest van de H.Drievuldigheid ook kunnen noemen het familiefeest van God. God is geen eenzame God, hoog op zijn troon, neen, God is een gemeenschap. God is relatie en verbondenheid.
Onze wereld heeft het moeilijk met relatie en verbondenheid. In vele huwelijken lopen relaties stuk en verbondenheid tussen mensen ligt moeilijk in onze tijd.
" Iemand zijn" betekent op onze dagen… baas zijn, zelfstandig zijn, van niemand afhangen, niemand nodig hebben. En ons praktische gedrag ligt ook dikwijls in die lijn. Hebben is hebben zegt men. Eerst oompje en dan oompjes kinderen.
Ieder voor zich. De ene zijn dood is de ander zijn brood. Zo is het vaak tussen mensen. “Iemand zijn” betekent voor velen niet gebonden zijn.
Er zijn voor de andere; mededeelzaamheid is de grondtrek van Gods familie. Elk is zichzelf en toch is elk verbonden met de ander. Er is “eenheid zonder versmelting” en er is " verscheidenheid zonder afstand". " Eén God in drie personen".
In het Onze Vader bidden we telkens: Uw wil geschiede op aarde als in de hemel. Op aarde moet het worden zoals in de hemel.
Tussen mensen moet het worden zoals het is bij God: Persoon en gemeenschap, op zich en verbondenheid. Ieder mens heeft zijn eigenheid. Ieder mens moet zichzelf kunnen zijn. Elk kind heeft zijn eigen levensroeping. ieder zijn vrijheid.
Maar tegelijk moet ik zo verbonden zijn met de ander dat ook hij zichzelf kan zijn; mijn vrijheid eindigt bij de vrijheid van mijn medemens. Dit is moeilijk in onze wereld.
Al de problemen rond de multiculturele samenleving tonen aan hoe moeilijk het is het opkomen voor zichzelf in harmonie te brengen met verbondenheid en respect voor de medemens. Meer en meer dreigt het individualisme tot egoïsme te verglijden: " Ik vooraan", zelfs ten koste van de andere. De andere moet wijken voor mijn belang.
De abortuswet lijkt zulk een houding goed te keuren: het ongewenste kind moet wijken voor mijn plezier, voor mijn geluk.
De euthanasiewet of de snel-dood-wet bedreigt zelfs het leven van de zwakke en zieke mens. De zieke of zwakke mens die een last wordt voor de familie en omgeving, die teveel geld kost aan zorgen voor de maatschappij, is niet meer beschermd door de Heilige Wet van " respect voor het leven" en het Heilig verbod: Gij zult niet doden.
De snel Belg wet moet na enkele maanden al bijgestuurd worden omdat ze de deur van het land openzet voor terroristen en mensensmokkelaars. Wat zal er gebeuren als blijkt dat de snel-dood-wet de deur openzet voor materialisten die voor geld tot alles bereid zijn.
Kardinaal Danneels zegt: " De wortel van dit kwaad is dat wij leven in een Vaderloze maatschappij. De moderne mens wil vrij en los staan; autonoom beslissen wat mag en niet mag. Zelf beschikken over leven en dood. Zij heeft God, als Vader, als wet en gezag, in naam van de volwassenheid verworpen.
Maar hij voorspelt: In een wereld zonder Vader figuur is het plots ontzaggelijk kil en koud geworden. Als de vader weg is hebben de kinderen het koud, ze missen de veiligheid en geborgenheid van de vader. ( Was ons vader maar thuis!)
Er is veel te doen over veiligheid en onveiligheid in onze wereld. Gaat het alleen maar over criminaliteit op straat of in de huizen. Is de diepste wortel van de onveiligheid niet het gebrek aan respect. Waar geen respect is voor het leven, voor de mens, voor de natuur voor de bezittingen van iemand daar groeit de onveiligheid zienderogen.
respect - respicere - betekent " opkijken naar iemand" opkijken naar je ouders, je opvoeders, de gezagdragers, God als hoogste gezag. Dat zullen we moeten ontdekken en leren, willen we een veilige wereld.
het feest van de H.Drievuldigheid roept ons op te blijven geloven:
Dat God - Vader nodig is “als wet en gezag voor ons leven”
Dat God - Zoon ons leert hoe wij tot universele broederschap groeien.
Dat God - H.Geest de innerlijke kracht moet zijn om tot diepe verbondenheid te komen.