Beste dorpsgenoten,
Een paar dagen geleden heeft Mgr. Wiertz, de bisschop van Roermond, zich uitgesproken over de mogelijke toetreding van Turkije tot Europa en over de gevaren die onze democratie bedreigen door de aanwezigheid van mohammedanen.
Op het hoogfeest van Christus Koning wil ik er aan herinneren dat dit feest door paus Pius XI is ingesteld in 1929 om Europa te beschermen tegen opkomst van democratie zoals die werd voorgesteld door socialisten en atheïsten. Sommige van zijn onmiddellijke voorgangers waren zelfs tegen iedere vorm van democratie die een stem zou geven aan de kleine man. Zij zagen daarin een groot gevaar voor kerk en staat. Tijden veranderen!
Jezus heeft zich zelf teruggekend in allerlei titels: goede herder, Messias, zoon van God, mensenzoon. Hij heeft de woorden van de profeet Jeremias gehoord en verstaan: “Bevrijd de verdrukte uit de macht van de verdrukking, doe vreemdelingen, wezen en weduwen niet tekort, zorg dat hen geen onrecht geschiedt.” Bovenal heeft hij zich teruggekend in een Vader die mensen wil bevrijden, verlossen, genezen, troosten, een Vader die barmhartigheid wil delen met zijn mensen en die barmhartigheid van hen verwacht, en die geen bloed en offers van hen eist, zoals veel andere goden, godsdiensten, systemen. God die zelf als een herder gekend wil worden, zoals we gehoord hebben in de eerste lezing.
In het evangelie hebben we gehoord dat Jezus kiest voor mensen in nood, opkomt voor de kleine man, zich in hen terugvindt: hun naaktheid is zijn naaktheid, hun dorst is zijn dorst, hun eenzaamheid is zijn eenzaamheid.
En daarmee staan wij voor een keuze: de keuze tussen een God die als een herder is voor de kleine mensen, die er is om te dienen, niet om gediend te worden en een God die gediend wil worden, die de kleine mens klein houdt, bang en onderworpen.
De keuze is aan ons, willen we staan aan de rechterhand van de koning of aan zijn linkerhand? De woorden van Jezus klinken onbarmhartig. We kunnen ze vertalen en dan betekent eeuwige straf: ik alleen. “Ik alleen” is gewoon een ander woord voor hel.
Wil je daarentegen horen bij de “gezegenden van de Vader,” dan kies je voor “wij samen”, dat vraagt zachte handen zoals die van een herder, het zachte hart en de zachte mond van de Vader in wie Jezus zich terugkent.
Of, zoals ik ergens las in een stukje: “En als we dan eens gingen proberen echt aardig tegen elkaar te doen op straat, in de winkel, in de buurt, ons fatsoenlijk te gedragen, veel te leren op school en, dat zal wel het moeilijkste zijn, onbeschroomd om te gaan met ons religieuze en levensbeschouwelijke erfgoed in de trant van Jezus. Dan kunnen we al die vreemden die bij ons zijn komen wonen als normale mensen tegemoet treden. Aardig, beschaafd, tolerant. Dan wordt het weer veilig en plezierig om hier te wonen, voor hen en voor ons.” Dat zou een nieuw koninkrijk te zien geven. Mgr. Wiertz kan dan gerust zijn.
Dat het zo moge worden.