Doe goed en verdwijn. Dat is zowat het woord dat je overhoudt als je deze verzen leest uit de allereerste christelijke brief. Paulus heeft een kerk gesticht. Hij heeft leerlingen gemaakt. Hij heeft ze de weg getoond om los van de afgodjes te leven voor de enige ware God. Nu heeft hij niets meer te doen. Zij hebben begrepen! Voortaan mag zijn naam worden geschrapt. Het is niet langer zijn werk, zijn prestatie, zijn ere-titel. Zij doen het nu zelf. Hij is gekomen en hij is gegaan.
Zijn woord wordt nu door hen verder gesproken. Hetgeen zij hebben geleerd en ontvangen, geven zij nu door. Hij keert niet meer terug om te zaaien en te planten en zeker niet om het applaus te meten. Hijzelf is vrij en hij heeft hen vrijgemaakt. Dan is alles gezegd. Hij heeft hen gemissioneerd. Als ze zelf missionaris worden, is zijn werk af.
Ik onthoud deze les: als ons woord is gezaaid, moeten we het ook laten groeien. Koestering van het gezaaide is tenslotte koestering van onszelf. En het gaat niet om ons. Het gaat om het verhaal van Jezus dat dóór moet gaan! Al de rest is prestatie en pretentie van mensen die hun zaad zaaien, hun vruchten willen zien en hu succes willen meten.
Na ons zal de volgende generatie het wel doorvertellen. Als wij tenminste hebben gezaaid wat niet van ons was. Als wij onze handtekening en onze handleiding maar niet te belangrijk hebben gevonden.