Goede mensen,
vandaag horen wij in het evangelie
een merkwaardig, wonderbaarlijk dialoog
dat de schijnwerpers richt
pal op de kern van ons christen-zijn.
“Gij zult uw God beminnen met gans uw hart,
en uw naaste als uzelf!”.
Die twee geboden waren reeds lang bekend.
Al sinds het Oude Testament.
En toch zijn ze voortaan een nieuw gebod,
terzelfdertijd oud en nieuw!
“Ik geef u een nieuw gebod”, zegt Jezus.
Maar waarom zijn ze nieuw?
Waarin ligt dat nieuwe?
In eerste instantie in het feit
dat het tweede gebod nu gelijk is aan het eerste.
Het absolute nieuwe, het revolutionnaire
is dat God zélf in Jezus Christus
op de plaats van de mens is gaan staan!
God heeft het gelaat van een mens aangenomen!
Nog nooit is er zoveel van God te zien geweest,
als in het leven van Jezus van Nazareth!
Om God te aanschouwen
volstaat het voortaan zijn ogen te richten op Jezus.
In de mens Jezus is God zichtbaar en tastbaar geworden.
In de mens Jezus heeft God zich
beminnelijk en toegankelijk gemaakt voor ons.
God beminnen en de naaste als jezelf…
Dit dubbele liefdesgebod heeft Jezus als allereerste beleefd.
Hij kent het uit zijn eigen dagdagelijkse ervaring.
Het is de grond zelf waarin zijn héle leven geworteld is.
Jezus leeft héél bewust vanuit de ervaring
dat God Hem liefheeft.
Die liefde van God beleeft Hij
als de liefde van zijn Vader.
En Hij noemt Hem ook zo!
En deze liefde is wederkerig:
Jezus houdt van zijn Vader, Hij die alle leven geeft!
En uit liefde geeft Jezus zich helemaal
aan Gods heilsgeschiedenis.
Hij geeft zich helemaal
aan het liefdesverhaal van God en zijn mensen!
Het hart van God is Jezus’ hart geworden…!!!
Het hart zelf van het Evangelie
is God liefhebben met héél je hart,
en in de praktijk betekent dat:
je naaste liefhebben als jezelf.
De liefde tot God is niet te scheiden
van de liefde tot de mensen.
Deze vorm van liefde kent geen jaloezie.
Het is liefde vol overgave,
vol zelfopoffering,
zonder iets terug te verlangen.
Puur gericht op het belang en op het welzijn van de ander.
Deze vorm van liefde komt tot uiting
in héél concrete daden.
Het is iets dat je doet voor de ander.
En het rare of het nieuwe bij Jezus
is dat Hij de mensen niet bemint
omdat zij zo fantastisch zijn,
of omdat zij zo liefdesbekwaam zijn…
Neen, Jezus bemint ze
opdat zij bekwaam zouden worden tot liefde…
Opdat zij ten volle zouden leven
en op hun beurt zouden liefhebben…
Jezus stelt ook geen voorwaarden,
zoals het behoren tot een bepaalde klasse of familie,
of zonder fouten zijn…
Neen, Jezus bemint de mensen
los van elke voorwaarde, gewoons als mens!
Omdat zij geschapen zijn
als kinderen van dezelfde Vader,
naar het beeld van de Ene God…
Geroepen om één te worden met de Vader…
In Jezus komen wij Gods buitensporige liefde
voor de mens op het spoor.
Dank zij Jezus weten wij nu ook
hoe wij op onze beurt de anderen moeten liefhebben.
Ons hart smelt weg bij het zien van Gods zachtheid
die zich in Jezus openbaart…!!!
Die zachtheid die ons helemaal wil omgeven
en die in ons hart overloopt
in goedheid en mildheid voor alle mensen
die rondom ons leven, zonder onderscheid.
Natuurlijk is het soms écht moeilijk
om mensen graag te blijven zien
en aan God een plaats te blijven geven in ons leven.
Als alles meezit,
dan vraagt dit geen inspanning.
Het wordt pas moeilijk
als medemensen ons kwetsen of ons ontgoochelen.
Of als wij ons door God in de steek gelaten voelen.
Maar ook dáár toont Jezus ons de weg!
Zelfs op het kruis blijft Jezus bidden
en vertrouwen op de Vader!
Alleen bij God vinden wij dan de kracht
om de mensen te blijven liefhebben
en om ze te vergeven.
Of wij nu zwakke of sterke mensen zijn,
als wij Gods Liefde laten doorbreken in ons leven,
dan kunnen wij als mens nooit mislukken.
De liefde voor God en voor de medemens
voltooit de mens, zij maakt de mens mooi…
Als de mens bemint,
dan kijkt de Vader glimlachend toe!