Dit stuk Matteüs is niet zo braaf als het er uitziet. Het is niet zo onschuldig als wij menen. Geven aan de keizer en geven aan God, het is niet een kwestie van verdelende liefde. Het is geen compromis waar alle partijen het eens kunnen over zijn. Als dat de waarheid zou zijn, zou Jezus nooit gekruisigd zijn geweest! Hij zou ook door niemand zijn gevolgd en vereerd! Hij zou hoogstens een compromis-figuur zijn geweest zoals er miljoenen zijn geweest: allemaal mensen die met veel handigheid het schipperen tussen kerk en staat praktiseerden en zo de mensen leerden. Zo is Jezus echter niet.
En dat is geen verdacht modern lezen van de tekst. Het volstaat te kijken naar de oude woorden, in het Grieks en in het Latijn. Er staat niet: geef aan de keizer wat des keizers is. Er staat: geeft het terug! Weg met dat rotgeld. Foei, er staat een beeld op van iemand die zich god noemt. Er ligt een smet op dat geld. Er kleeft bloed aan. Hoe zouden wij kunnen omgaan met zulke munt? Wij betalen elkaar met andere waarden: wij zijn zelf beeld van God. Niets mag dit besmeuren. Voor een ander beeld knielen wij niet. Zeker niet voor het beeld van een anti-god.
Jezus is hier dus hoogst politiek aan het spreken. Hij speelt een politiek spel op het hoogste niveau. Ze zullen het vanaf dit ogenblik nooit meer vergeten. Hij is nu zelf beeld geworden van een God die Zijn handen niet vuil maakt aan vuile pretenties van één of ander pretentieuze keizer.
Het gaat hier om eventjes iets anders dan om een evangelisch fundament voor het betalen van rechtmatige belastingen. Voor deze burgerlijke plicht zullen wij andere teksten dienen te lezen. Het gaat hier om de mens die niet mag kiezen voor God en de mammon tegelijk. Waar deze twee onverzoenbaar zijn, is de keuze vlug gemaakt. Christenen kunnen niet straffeloos kiezen voor de leugen van een burgerlijke afgoderij. Er zijn keuzes die verraad betekenen en Jezus opnieuw aan het kruis slaan.
Het is met Jezus dus kruis of munt! Letterlijk en figuurlijk.