“Mag men belasting betalen aan de keizer of niet?”
Met deze vraag willen de Farizeeën
een valstrik spannen voor Jezus.
Zij proberen God en de keizer tegen elkaar uit te spelen.
Welke kant Jezus ook zou kiezen,
het zou een verkeerde keuze zijn.
Maar Jezus speelt het spel niet mee.
“Je moet aan de keizer geven wat van de keizer is,
en aan God wat van God is!”, antwoordt Jezus.
Hij weigert te scheiden wat samenhoort.
Het geld is dus van de keizer.
Maar wat is dan van God?
Wie of wat draagt dan de stempel van God?
Om hierop het antwoord te vinden
moeten wij op zoek gaan naar mensen en gebeurtenissen,
die ons iets vertellen
over die wondere vriendschap tussen God en de mensen.
Eigenlijk draagt héél de schepping de stempel van God.
Ook al is dat in de praktijk vaak moeilijk te ontdekken.
Op héél veel terreinen hebben wij, mensen,
de wereld zó uitdrukkelijk naar onze hand gezet,
dat wij vergeten dat alles en iedereen
eigenlijk aan ons geschonken wordt, zomaar…
Jezus was zich daar wél bewust van!
In wat Hij deed en wat Hij zei
verwees Hij voortdurend naar zijn Vader
als bron van alle leven.
Dat heeft Jezus bij de joden juist zo verdacht gemaakt
en er mee voor gezorgd
dat Hij uiteindelijk zou sterven op een kruis.
De vraag: “Wiens beeld zijn jullie?”,
moet in ons hart blijven branden.
Voor het antwoord kunnen wij enkel bij Jezus terecht.
In Hem ontdekken wij ons eigen beeld, ons diepste wezen.
Jezus is het beeld van God bij uitstek,
het grootste geschenk van God aan de mensen.
Maar in feite zijn wij allemaal een beetje: beeld van God.
Ieder van ons is geschapen naar Gods beeld en gelijkenis!
Ieder van ons is geroepen
om voor anderen zichtbaar te maken
dat wij geloven in een God van liefde!
Als wij ons leven inderdaad
als een geschenk van God beschouwen,
dan moet dat ook aan ons te zien zijn,
net zoals het bij Jezus te zien was.
Wij hebben inderdaad
ons leven niet aan onszelf te danken,
maar aan God.
Het is zijn liefde die ons gemaakt heeft tot wie wij zijn!
Als christen zijn wij geroepen
om zó innig verenigd te leven met God en met Jezus,
dat wijzelf in hun naam
een geschenk worden voor deze wereld!
Geloven is dus een kwestie van leven!
Geloven is een manier van leven.
Aan onze manier van leven,
zouden anderen moeten zien dat wij christenen zijn.
Ons leven, onze liefde voor elkaar,
onze zorg voor de schepping,
zouden moeten spreken van God.
God geven wat Hem toekomt,
wil dan zeggen dat wij ons inzetten voor een betere wereld
en dat wij onze vriendschap aanbieden
aan alle broeders en zusters,
vooral de armsten en de kleinsten onder ons.
Zoals Jezus dat ook gedaan heeft!
En later,
op het einde van ons leven,
als wij zullen sterven,
zullen wij niet zoveel moeite hebben
om ons laatste stukje leven aan God terug te geven.
Omdat wij dat héél ons leven lang God gegeven hebben.
Net zoals wij het leven ontvangen van God,
net zoals wij de wereld en de mensen
ervaren als een geschenk,
zullen wij op dat laatste moment
onszelf vol vertrouwen in Zijn handen leggen.
Ook daarin is Jezus ons voorgegaan!
Méér dan wie ook wist Hij
dat de bron van zijn leven niet in de wereld lag,
maar elders, dicht bij God…!!!
En ondanks de verschrikkelijke pijn van het kruis,
ondanks de schijnbare mislukking van zijn dood,
wist Hij zich toch geborgen bij de Vader, voor altijd!
Goede mensen,
als wij vandaag in Jezus’ voetsporen treden,
en ook beeld van God willen zijn,
dan zal Jezus ons op de avond van ons leven uitnodigen,
om voor altijd bij Hem en de Vader aan te zitten
aan het hemelse bruiloftsmaal.
Met dank aan onze goede broeder Erwin Roosen