Er was een tijd dat zusterkens,
getooid met kap en pij,
ten dienste stonden van de zieken,
de wezen, de ouderen van dagen.
Zij waren dienstbaar,
zonder looneisen, zonder staking,
bij dag en bij nacht,
alleen maar gehoorzaam
aan de heilige regel en aan God.
Een dienstbaarheid
doordrongen van devotie en gebed
en zorg voor ‘t zielenheil van elke patiënt.
Het was de tijd
dat elke parochie nog een klooster had,
een toevlucht voor al wie lijdend
en ten einde raad
aan de bel kwam trekken van het hoog gebouw.
De zusters zijn vertrokken.
Niemand trekt nog aan de bel.
We vallen niet meer terug
op gratuite dienstbaarheid.
We betalen allemaal,
verplicht solidair.
Bijstand is een recht,
het staat, positief op negatief,
onzichtbaar op de magneetstrook
van onze sis-kaart gedrukt.
Er is een dienstencentrum
en een zorgverzekering
en tal van georganiseerde diensten.
Is dat nu vooruitgang ?
Ik dacht van wel.
En evangelisch gezien ?
Ik vermoed van wel.
Als een samenleving zich zo kan organiseren
dat iedereen recht heeft op verzorging,
en dat dit recht ook wordt waargemaakt
in degelijk uitgebouwde centra
Dan is dat vooruitgang.
Als dienst vanzelfsprekend is geworden,
een recht voor iedereen.
Als geen mens ooit nog moet vragen
‘alstublieft’ en ‘om de liefde Gods’
Dan is dat vooruitgang.
Onze klinieken, rusthuizen en verzorgingsinstellingen
zijn uitermate mooi, modern en comfortabel
met een dagelijks menu als in een hotel.
Maar achter die muren ligt een braakland
van menselijke eenzaamheid.
Hoe meer deskundigheid en professionaliteit
hun intrede doen,
hoe kleiner de kans op vriendschap
en menselijke warmte
op momenten dat men er meest behoefte aan heeft.
Dit is de gunstige tijd voor de vrijwilliger,
voor mensen die onbetaald
en uit ter harte
naar een medemens gaan die in nood is.
Zij smaken die aparte vreugde
die mens slechts kan ervaren
als men iemand gelukkig heeft gemaakt.
Zij mogen iemand dienstbaar zijn
zonder er boven te staan.
Dit is de gunstige tijd
dat overal, mannen en vrouwen,
jongeren en ouderen
opduiken in palliatieve diensten,
in klinieken, in rust- en verzorgingstehuizen,
in psychiatrische instellingen,
in gevangenissen en ontwenningscentra
om mensen in nood
nabij te zijn.
Zij zijn als een levend stukje evangelie,
als een moderne parabel
in een wereld van zakelijke
en technologische vooruitgang.