27e zondag door het jaar A (2005)

In deze parabel vertelt God ons
zijn liefdes­geschiedenis met ons,
gezien vanuit zijn standpunt.
Het is pijnlijk om vast te stellen
hoe Gods wonderbare uitnodiging onbegre­pen blijft.

Zijn liefde wordt verworpen en verguisd.
De werkers in de wijngaard moeten van Hem niet hebben.
Géén van zijn profeten wordt herkend.
En zijn eigen Zoon wordt gedood
door hen die Hij kwam redden…!!!

Deze parabel geeft ons een ontnuchterend beeld
van wie wij zijn.
De arbeiders van de wijngaard
willen de eigenaar, God zelf,
uit hun wereld verbannen,
om zélf meester te zijn over de wijngaard,
over de wereld.

Ook in onze tijd zijn wij zo.
Velen denken heer en meester te zijn
over zichzelf en over de wereld.
Dat wij alléén aan onszelf verantwoording schuldig zijn.

Deze werkers uit de parabel
zouden mensen uit onze tijd kunnen zijn.
Zij stellen eigenlijk de mens voor
die de religieuze dimensie in zijn leven miskent.
En die daardoor ten onder gaat.

Velen weigeren het besef
dat zij hun bestaan ontvangen
uit de liefde van God.
Velen weigeren te erkennen
dat alles wat wij hebben en zijn,
gekregen is van hierboven.

Deze parabel plaatst ons pal op een tweesprong,
op een kruising van twee wegen.
Twee verschillende wegen,
waar de zin van geloof of ongeloof bepalend is.
De weg van de pure autonomie van de mens,
tegenover de bereidheid
om het leven te erkennen
als gave van een liefdevolle God.

Tegen alle weerbarstigheid in,
laat God de mens niet vallen.
Hij wil zijn volk redden
en gaat hiervoor tot het uiterste:
Hij stuurt ons zijn Zoon Jezus.

Verworpen en verstoten door de mensen,
wordt Jezus door God verheven
tot hoeksteen van een nieuwe tempel, van een nieuwe tijd:
de tijd van Gods liefde die eindelijk doorbreekt,
de tijd van de christenen.

Jezus en zijn volgelingen, de christenen,
brengen voortaan Gods heil tot bij alle mensen.
En zij die tijdelijk in de de wijngaard willen werken,
erkennen God als hun Heer.

Zij hebben begrepen
dat God verliefd is op zijn wijngaard,
dat God verliefd is op zijn volk.
En dat het goed is om Hem te eren.

Goede mensen,
dit evangelie brengt ons tot de kernvraag:
erkennen wij Jezus als hoeksteen van ons leven?
Erkennen wij dat Jezus ons leven recht houdt?
Is Jezus nu écht onmisbaar voor onze manier van leven?

Leven wij mét Jezus, vanuit Jezus?
Of is Hij alléén maar een steen
die de bressen in ons leven moet dichten.
Is Hij alléén een steen die de hardvochtigheid
en liefdeloosheid van de wereld moet tegenhouden. Hoeksteen of niet?
Ook vandaag en voor ons een allesbeslissende vraag!

Onze God verwacht goede en blijvende vruchten
van zijn wijngaard.
Goede en blijvende vruchten die stilaan rijpen
in de beweging van zijn Verrezen Zoon.
Want Gods eindeloze geduld en zijn onuitputtelijke liefde
zullen uiteindelijk het laatste woord hebben.
Laten wij onze God hiervoor loven en danken.