Helemaal vol, ontroerd ben ik, door wat er hier en in Heerlerbaan de afgelopen weken is gebeurd. Als missionaire werkgroep van de Joseph- en Andreasparochie hebben we ervoor gekozen ons voor twee activiteiten per jaar echt in te zetten: voor de Vredesweek en de Vastenactie.
Eind juni kwamen we als werkgroep bij elkaar met een Berthy Kerckhoffs van de gymnastiekvereniging Marathon, met Iris Gasterich van Tracée en jongerencentrum de Basement, met Jeu Kuipers van het vredesplatform. Ideeën en plannen rolden over tafel, uiteindelijk besloten we onze schouders te zetten onder twee werkgroepen. Een werkgroep debat, dit op voorstel van de jongeren, zij wilden praten met ouderen vooral en met mensen van de gemeente en het buurtwerk over wat hen opvalt, wat hen tegenvalt, wat hen dwarszit en waar ze naar op zoek zijn,
En er kwam een werkgroep die een wandkleed wilde maken, samengesteld uit kleine lapjes die zouden worden uitgedeeld met de opdracht: wat zou jouw bijdrage aan vrede kunnen zijn.
De werkgroepen gingen ieder afzonderlijk aan de slag. Er waren hier in de koffiekamer pittige discussies met jongeren en de leden van de werkgroep, er werd naar elkaar geluisterd, er werd hartelijk gelachen en het een idee van een debat a la Lagerhuis van de t.v. nam vastere vormen aan. We gingen op zoek naar een voorzitter en panelleden en er werden 5 stellingen gekozen en na lang overleg ook voor de uitdagende slogan: Heerlerbaan .. overlastwijk?!
Afgelopen donderdagavond was het debat in de Caumerbron met Henk Dado van het Vredesplatform als voorzitter en 9 panelleden, twee betrokken, goedgebekte jongeren en vrijwilliger in de Basement, de buurtcontactambtenaar, leden van de SBOH, een directeur van een basisschool, een betrokken ouder/ kerkbestuurslid en lid van een vakbond, een juriste en bestuurslid van Groen Links, en zo’n 30 belangstellenden. Stellingen als: een probleemwijk ontstaat als mensen z. niet interesseren voor hun buren, of: als ouderen vereenzamen heb je een probleemwijk, en: de basement houdt jongeren van de straat, kwamen aan de orde. ‘Conclusie’in een wijk ontstaan problemen als mensen niet echt belangstelling hebben voor elkaar, als ergernissen niet worden uitgesproken,als mensen zich buitengesloten voelen en zich gaan vervelen en alleen luisteren naar de Media met hun vaak negatieve publiciteit, dan ontstaat overlast.
Opvallend was de opkomst van deze jongeren, zij hadden een’rap’ gemaakt een snelle ritmisch uitgesproken tekst over vrede: vrede is een woord dat door velen niet wordt begrepen, hoe lang duurt het begrijpen, er is geen respect voor het leven van een ander, geef je mening, denk een beetje na, je ziet kinderen in sloppenwijken en je zegt het zou me wat, wij stellen vragen, waar is het antwoord, ik begrijp het niet..
Opvallend was de betrokkenheid van deze jongeren, ze hadden zich goed voorbereid, ze hebben behoefte een of meer eigen plekken(hangplekken) in de wijk, die ze naar eigen smaak kunnen aankleden, ze weten dat hun aanwezigheid ook overlast bezorgt, maar ze willen wel zoeken naar oplossingen.
Opvallend was de creativiteit en de bereidheid wat te betekenen voor mensen van deze jongeren, ze kwamen met het voorstel om op een tevoren bekend te maken dag ouderen te bezoeken, te interviewen misschien,
We maakten met z’n alles concrete plannen: we steunen jullie in het zoeken en instandhouden (zodat het geen rotzooitje wordt) van hangplekken..
Wij plannen een dag, volgend voorjaar waarop we ouderen bezoeken nadat we dat van te voren hebben bekend gemaakt…
Genoeg nu over de werkgroep debat, nu de werkgroep wandkleed. Wie had kunnen bedenken dat er zoveel mensen van’ laag tot hoog’ van kind- jongere middelbaar- tot oudere, zo zou meewerken aan dit initiatief. Meer dan 200 lapjes zijn ingeleverd op de vraag: ‘wat zou jouw bijdrage aan vrede kunnen zijn’?
Er zijn lapjes met ontroerende teksten, kindertekeningen, er werd geverfd, geborduurd, er werd even of langer bewust stilgestaan bij vrede. De een leverde gemakkelijk in, had het zo af, de ander aarzelend, ik kan het niet, ik zou het wel willen, hoe moet ik het doen…. hier ziet u het resultaat.
Bij heel wat lapjes ken ik het verhaal, de worsteling, de opluchting, de blijheid ook, om het maar gewoon te doen, ik zie de kinderen in groep 8 van de b.s., kaarsrecht gaan zitten ze als ik binnenkom om hun werk op te halen, sommigen geven me een blik van wij kennen elkaar wel, het onthaal in de Corisberg, ik vraag aan een meneer bij de het bedieningspaneel van de radio of ik even wat mag zeggen: ziech stil doa is de diaken van de Andreas, ik doe mijn verhaal en later haal ik een stapeltje lapjes op met het commentaar dat zij nu ook eens kunnen laten zien van wat ze kunnen en willen zeggen, ik denk aan het Wad, de zorgboerderij voor gehandicapten. Zij hebben de lapjes met natuurlijke kleuren geverfd, en er van vilt hun wereld opgezet, een lammetje, een geit, een kuiken.
Dieren waar ze voor zorgen en waar ze zich veilig bij voelen vermoed ik.
Ik was bij de Baan, enkelen noemen me daar Andrea, we zaten rond de tafel buiten en ze lieten trots hun lapje zien, een jongen maakte er nog een ter plekke, hij schreef:
Bij het naar buitengaan sprak een schriel vrouwke me aan en vertrouwde me toe dat ze niet kon lezen en schrijven, ze gaf me een bosje bloemen, ik dacht voor op het altaar of zo, maar neen, dat begreep ik verkeerd, ze vloog de trap op en kwam terug met een kaart, daar moesten die bloemen op: ‘voor vrede’zei ze.
We hebben de bloemen gedroogd en ze op een lapje genaaid.
Vaak werd me een lapje in de hand gedrukt of gleden ze door de brievenbus….hoe moet ik het zeggen, het gaf een gevoel van verbondenheid, wij doen samen iets, we werken samen aan iets dat onze verwachtingen overstijgt.
Waar komt al die hulp vandaan? Berthy die alles aan elkaar stikt, er wordt gezorgd voor latten, voor vervoer, voor p.r., voor subsidie van de SBOH voor koffie bij het debat, de politie die meedenkt, de vele mensen die de werkgroepen aanspreken, bellen, mailen,…
Het stemt mij, en iedereen die van doen heeft gehad dankbaar vooral, even waren we voorbeeld van hoe vrede er kan uitzien, als je samen een klus klaart.
Afgelopen vrijdag vierden we de ziekenzalving, de viering werd met zieken en leden van de pastoraatgroep voorbereid. Er waren bijeenkomsten met moslims en moslima, qua aantal zijn ze gering en bescheiden in de opzet waarop we naar elkaar willen toegroeien, er was een uitvaart met een overvolle kerk bezocht door mensen die er geen geheim van maakten dat ze eigenlijk niets of niet veel ophadden met kerk; ze hebben zich verbaasd over hun gevoel dat die kerk meer kan zijn dan ze zomaar of ooit hadden aangenomen, er was bij die uitvaart een koor “dat klonk als klok” zoals een zangeres mij toevertrouwde, er waren niet eerder ook parochianen van de Jospeh komen meezingen, maandag waren hier Jovo’s het nieuwe koor van jongeren en volwassenen ontstaan uit het initiatief om het vormsel op te luisteren… afgelopen zondag zijn we gestart met de financiële adoptie van een moeder en zoon uit Iran
Deze week leken we even op de zoon uit het evangelie, die heel vaak nee, zegt, of nu niet, of vraag eerst maar een ander. We hebben ons bedacht, moed en energie verzameld en we zijn begonnen aan een karwei waarvan we bij God niet wisten hoe het zou uitpakken. Er is veel gebeurd, we zijn er even heel blij mee en trots op, maar morgen komt eraan, de kans dat we op de eerste zoon lijken die zegt: “ik doe het” is er! We weten dat vrede ver is, dat er maar even een beetje vrede was, goede wil en resultaat. Vrede is misschien wel de moeilijkste opgave voor ons mensen. Een ding werd heel duidelijk de afgelopen weken: het bepaalde lidwoord ‘de’ zorgt voor heel wat onvrede en onbegrip. We hebben ervaren dat, de vrede, de moslim, de katholiek, de Nederlander, de Limburger, de zieke, de gehandicapte, de ongelovige, de jongere niet bestaan. Zodra we spreken over “de” is er geen contact meer met een moslim die je tegenkomt, of een christen die zoekt en verlang naar dat Rijk, die wijngaard waar Mt het over heeft, of een gehandicapte die mij wat kan leren over leven, of een ongelovige die zich inzet voor een vluchteling, of een jongere die een oudere wil bezoeken
Vrede, het is een thema dat ons bezighoudt…, we bieden u aan om vanaf vandaag voor wie dat wil, op zondag, en vanaf nu elke zondag(max. 20 min.) na te praten over de preek met degene die de overweging houdt, en wel in onze huiskamer. Op de deur staat daarom vanaf vandaag ‘niet storen’. U bent van harte welkom.