Het begint in Frankrijk de tijd te worden van de oogst.
De oogst van de vruchten van de tuinen op de glooiende hellingen
van zuid en midden Frankrijk die zich koesterden in de zon
waardoor de wijndruiven, nu het herfst wordt, heerlijk gerijpt zijn.
‘Wijngaard’ heet zo’n tuin… dat klinkt plechtig.
Dat klopt want bij een wijngaard hoort vaak een chateau
met een baas die ieder jaar weer trots is op zijn opbrengst.
In de Bijbel is God de baas van het land
en de wijngaard is het beeld
van een land waar het goed is,
waar vrede opbloeit en liefde.
De wijngaard is bij uitstek het beeld
van het land van de belofte, het land Israël zelf.
Maar vanaf de zonnige heuvels van Israël zelf
kijken we uit over heel de wereld …
en zo wordt de wijngaard het beeld van heel de aarde
als draagvlak van een nieuwe toekomst,
een mogelijke tuin van vrede.
Wie een wijngaard ziet
denkt aan de heerlijke wijn die geschonken gaat worden,
aan het feest dat volgt als de opbrengst binnen is
en aan de blijdschap en de vreugde
van de feestvierende drinkers.
God zelf is in de Bijbel -als gezegd- de Heer van die wijngaard.
Hij is de koning die droomt van een goede opbrengst
en die zich al bij voorbaat op dat grote wijnfeest verheugt.
Maar wat is deze Heer een eigenaardige werkgever !
Daarover spreekt het evangelie van deze zondag
dat ons iedere keer opnieuw voor raadselen stelt.
Iedereen wordt uitgenodigd voor het werk in de wijngaard
om zijn bijdrage te leveren aan de groei van de vruchten
en uiteindelijk aan het grote feest dat na de oogst gevierd kan worden.
Maar dan is ieders bijdrage ook welkom.
Het doet er niet toe hoe laat je ‘bij de club’ komt.
Als je maar mee wilt doen.
Je hebt de mensen
die van het begin af aan al mogen meedoen aan het werk…
een zegen dat ze de kracht hebben om dat te kunnen doen.
En je hebt er die pas op het laatste moment kunnen antwoorden.
Ze zijn allen waardevol en waar het om het belonen gaat
houdt God geen rekening met onze kleinburgerlijke
fatsoens- en rechtvaardigheidsnormen:
iedereen krijgt hetzelfde volle loon.
Een merkwaardige gang van zaken…
maar daarom zo’n goed getuigenis over de eigenzinnige manier
waarop God met mensen omgaat.
Ons aardse rechtsgevoel wordt onder kritiek gesteld
en dat is maar al te nodig !
Is dat niet het rechtsgevoel van een wereld waar loon naar prestatie geldt
waar succes boven mislukking staat en sterk over zwak regeert?
Er is een oneindige reeks motieven
om als ’eersten’ op ’laatsten’ neer te kijken:
ze hebben minder geld, minder spieren, hun huidskleur is anders,
hun leeftijd doet zich gelden,
we discrimineren graag op geslacht,
op kinderen hebben of niet, op woonplaats,
soms zelfs op kant van de straat,
op afkomst, vroomheid, ras enzovoort enzovoort.
Maar in deze wijngaard waar een feest wordt voorbereid
mag dat allemaal niet gelden.
Voor God zijn alle mensen even waardevol en even uniek.
Ieder mens is voor Hem een unieke eenling.
Ieder mens met zijn eigen dromen en mogelijkheden.
Ieder mens met zijn eigen geheim.
Ieder mens levert een eigen bijdrage,
hoe groot of hoe klein ook, dat doet niet ter zake.
God ziet hem of haar staan en waardeert hem of haar overvloedig…
met een in onze ogen hinderlijke extra aandacht voor de kleinen en de laatsten.
Vandaag begint de vredesweek van 2008
We hebben de vorige weken nagedacht over onze intermenselijke verhoudingen,
over het recht op vergeving krijgen en nieuwe kansen.
We hebben gehoord dat het goed is als twee of drie samen zijn
en ja, dat de Heer dan bij ons wil wonen.
En vandaag hoorden we dan de wonderlijke parabel
waarin ieders levensopdracht ter sprake komt en over het loon.
Er is reden tot dankbaarheid,
Hij is goed voor ons hoewel wij het eigenlijk niet verdienen,
Hij is royaal en kijkt niemand bijzonder naar de ogen.
Het loon dat wij krijgen is ieder van ons van harte gegund maar …..
het is genade.