Heb je het mooi gevonden? Vroeg een moeder aan haar dochter die van Pukkelpop kwam. De dochter stond versteld: Ma, zoiets vraag je toch niet. ’t Was niet mooi. Het was fantastisch.
Of dat ook mooi is? Is een verkeerde vraag als het over zo’n happening gaat.
Dezelfde bemerking geldt als het over de waarheid gaat. Is dat waar? We worden overspoeld met zoveel informatie dat de vraag naar waarheid er in verdrinkt. Het wordt: ieder zijn eigen kleine waarheid.
Wat is fatsoenlijk en wat niet? Is het de nonchalance of is het de étiquette. Dat hangt af van de kijkcijfers.
Wat is goed en wat is kwaad? Zijn dat de 10 geboden of is het soms de ontkenning ervan?
Wij hebben geen gezamenlijke overtuiging meer. Ieder heeft zijn waarheid en die is niet duurzaam. Overtuiging wordt gelijk een hobby, is maar tijdelijk zolang de goesting er is.
Het is tegen die achtergrond dat de oude vraag van Christus weer opleeft. ‘Wie zeggen de mensen dat Ik ben?'
Vraag het aan al diegenen die Hem slechts kennen uit de verplichte godsdienstles of uit een verre traditie. Zij zullen antwoorden met een schouderophalen. Zoiets vraag je toch niet, Hij hoort er gewoon niet meer bij.
Maar de tweede vraag van Jezus: ‘en gij, wie zegt gij dat Ik ben?’ is gericht tot de kleine groep van getrouwen, tot diegenen die Hem van binnenuit hebben ervaren.
Petrus chargeert met de hoogst denkbare titel: Zoon van de levende God. Dat wil zeggen: nooit meer los te laten, nooit meer te vergeten.
Paulus zal vanuit zijn achtergrond zeggen: Christus is een tweede Adam, dat wil zeggen: nieuwe schepping: de mens van de toekomst.
Voor beide wordt Jezus de inhoud van hun leven, hun levensprogramma. Hij wordt de richtlijn om uit te maken wat de moeite waard is of niet, wat goed is en kwaad.
We weten niet welk antwoord Christus eigenlijk had verwacht. Misschien iets meer vriendschap, iets meer intimiteit. Felix Timmermans, toch de geestelijke vader van Pallieter, verwoordde op zijn manier zijn gevoelen voor Christus toen hij schreef:
Door de neevlen van den avond
pint de horen van de maan.
‘k Wacht hier op de lege baan
om met U, stil in Uw schaduw,
mee naar Emmaüs te gaan.