‘Ik heb me zelf niet gemaakt’ We zeggen het soms als verontschuldiging voor onze kleine kanten. Maar eigenlijk zit daar een diepe waarheid achter.
We hebben inderdaad ons zelf niet gemaakt. We liggen niet aan de oorsprong van ons eigen bestaan. We hebben het tijdstip niet gekozen, we hebben onze ouders niet gekozen. We zijn in het bestaan terecht gekomen zonder enige inspraak.
Achteraf kunnen we nu zeggen: Dat was allemaal het werk van de natuur of in andere woorden: dat was allemaal toeval, stom toeval.
Ofwel krijg je het vermoeden dat achter het mysterie van je eigen bestaan een grote liefde schuilgaat. Geen toeval maar een spiraal van liefde die zich uitleeft in sterren en bloemen tot in de flora van de diepzee, een liefde die er miljoenen en miljoenen jaren over doet om uit de dode stof een wezen te boetseren dat in vrijheid kan liefhebben.
Toeval of liefde als laatste grond van ons bestaan: geen van beide kan bewezen worden.
Als je niet kiest voor het blinde toeval maar voor die overweldigende kracht die Liefde heet, dan verandert dat heel grondig uw kijk op het leven en op de wereld.
Want die liefde is Iemand die bemint en wederliefde mag verwachten. Zoals een bloem zich opent naar de zon, mag een mens naar God toegroeien.
Kiezen voor de liefde, is de parel vinden waar het evangelie over spreekt, de kostbare parel waar de koopman alles voor over heeft. Het is, in andere woorden zichzelf vergeten om zich helemaal af te stemmen op Gods wil.
Thomas Merton was de playboy die alle waters heeft doorzwommen maar tenslotte ging aankloppen in een trappistenabdij in Amerika, Gethsemane om God alleen te vinden. Hij werd monnik en koos voor die ommuurde vrijheid, zoals hijzelf schreef.
Als je gelooft dat Liefde aan de oorsprong ligt van jouw bestaan, dan wordt je eigen bestaan wederliefde. Dan zul je er alles voor moeten laten vallen. Maar is dat niet met elke liefde zo?
De grote rijkdom van ons leven is niet gelegen in materieel bezit of in macht, wel in het besef dat we bemind worden. Dat besef ligt verborgen in de akker van ons dagelijks labeur. We moeten het niet zoeken in geleerde theorieën of in buitensporige praktijken. Nee, zegt het evangelie, het ligt in de akker, het veld waar we dagelijks op bezig zijn.
In de gewone dingen van het leven zich met God verbonden weten en er gelukkig om zijn, dat is het eeuwig leven en voor wie God bemint is het eeuwig leven reeds begonnen.