Salomo mocht een wens doen. Vraag wat je wilt, ik zal het je geven.
Wie van ons zou niet willen dat hij ook zo’n kans kreeg.
Maar stelt u zich eens voor
dat alle wensen van alle mensen in vervulling zouden gaan.
Dat klinkt prachtig, maar in dat geval zou ik maar één wens hebben:
de rest van mijn leven slijten op een onbewoond eiland.
Als alle wensen verhoord zouden worden,
zou onze wereld absoluut onleefbaar worden.
De een wil dit, een ander wil dat, en je zou een enorme chaos krijgen.
Stelt u zich eens voor dat elke mens juist als Salomo één wens mocht doen,
die dan ook in vervulling zou gaan.
Veronderstel ook even dat elke mens eerst heel goed nadenkt
wat hij of zij het allerbelangrijkste vindt in zijn leven?
Wat hij of zij ziet als het kostbaarste waar die alles voor over hebt?
Maar ook in dat geval ben ik bang dat het toch nog een chaos zou worden.
Wat mensen belangrijk vinden in hun leven,
dat is bijna voor iedereen verschillend.
Ja, iedereen wil natuurlijk gelukkig worden. Da’s nogal wiedes.
Maar de manier waarop? De weg ernaartoe? Wat je ervoor nodig hebt?
Daar wordt niet altijd even diepgaand over nagedacht,
en als er over nagedacht wordt,
heeft het toch voor bijna iedereen een verschillende betekenis.
Ik geef u een paar voorbeelden:
Een dochter gaat met haar gezin op vakantie.
Samen met haar moeder gaat ze een kaarsje opsteken bij Maria.
De dochter bidt voor mooi weer onder de vakantie,
de moeder bidt dat het gezin weer heelhuids terug komt.
Twee bejaarden maken God hun diepste wens kenbaar:
de een bidt dat hij heel oud mag worden
om daarmee nog lang bij zijn kinderen te kunnen zijn,
de ander bidt dat het zijn kinderen goed moge gaan.
Van twee gehandicapten wenst de een weer te kunnen lopen:
de ander dat zij haar verstandelijke vermogens toch maar mag behouden,
zodat ze met familie en vrienden kan communiceren.
Ieder van ons vindt natuurlijk een heleboel dingen belangrijk,
ieder heeft wel zijn wensen en verlangens, kleine en grote.
Dat is tenminste te hopen:
iemand die helemaal geen wensen en verlangens heeft, leeft maar half.
Toch is het ook goed de betrekkelijkheid van onze verlangens onder ogen
te zien. Hoe vaak gebeurt het niet dat we op een gegeven moment iets
van het grootste levensbelang vinden, terwijl de praktijk van het leven
later uitwijst dat we best zonder kunnen.
En je kunt natuurlijk wel een wonder wensen, m.a.w. het onmogelijke
wensen, want wonderen gebeuren niet zo gauw, maar in feite is het
verstandiger je wensen wat dichter bij huis te houden, wat meer in het
vlak van het menselijk mogelijke. Dan hoeven we niet zo gauw
teleurgesteld te zijn.
Het is ook goed even naar het voorbeeld van Salomo te kijken.
Die mocht een wens doen en hij vroeg om wijsheid, om een luisterend hart
opdat hij daarmee zijn volk beter zou kunnen leiden.
Dat vond hij het belangrijkste: niet een vergroting van eigen macht
maar wel iets waar de anderen, zijn onderdanen, beter van werden.
Daar ligt ook de enige weg naar menselijk geluk
waar we toch allemaal naar op zoek zijn:
aandacht en zorg hebben voor het geluk van anderen.
Koning Salomo en de profeet Jezus van Nazaret
maken ons duidelijk dat gericht staan op het welzijn van anderen
de belangrijkste weg is naar levensgeluk,
dat hier ook onze grootste wens zou moeten liggen.
In de evangelietekst van vandaag gaat het om een verborgen schat,
een parel van grote waarde, iets waar je alles voor over hebt.
En dat laatste wordt vaak vergeten.
Je kunt wel wensen hebben, je kunt wel iets heel belangrijk vinden,
maar de vervulling komt niet uit de lucht gevallen, of uit de hemel,
je moet er zelf voor op zoek gaan en met alle kracht aan werken.
Je moet er ook alles voor over hebben.
De ware wijsheid is niet steeds jezelf en je eigen welzijn
als het hoogste goed beschouwen maar juist het welzijn van anderen,
en je daar ook voor in te zetten.
Dan zit je op de goede weg naar een gelukkig leven.
17e zondag door het jaar A (2005)
A-cyclus · Tijd door het jaar · 17e zondag · groen