16e zondag door het jaar A (2005)

Zusters en broeders,

Christus is een slechte tuinman. Getuige daarvan het evangelie van deze zondag.

Het gaat hem dan gelukkig ook niet om uw of mijn tuin, laat ons wel wezen en lustig onkruid blijven wieden…

Parabels zoals deze zijn nooit eenvoudige lesjes in land of tuinbouw of in wat dan ook.

De beelden die gebruikt worden komen wel uit die wereld. Het verhaal dat ermee verteld wordt, spreekt niet in de eerste plaats hoe mensen werken, maar hoe God te werk gaat. En dat is op zijn minst een wereld van verschil.

Het uitgangspunt van het evangelie is duidelijk: op Gods akker groeit onkruid. Dat is een vaststelling. Jezus is nuchter genoeg om dat onder ogen te zien. Er gebeurt in de schepping van alles wat niet strookt met de bedoelingen van de Schepper. Dat blijkt hele dagen uit de journaals op radio en TV. Dat blijkt uit wat we lezen in de krant. Dat blijkt ook uit ons eigen leven. Want we slaan de bal mis als we denken dat het over de ander gaat. Neen, het gaat over onszelf. Over wie we zijn en over hoe we in de wereld staan. Want in mindere of meerdere mate zijn we allemaal gelijk, hoe oud of hoe jong we ook zijn. We voelen ons zo rap tekort gedaan, aangevallen, op onszelf aangewezen, achteruit gestoken uitgesloten noem maar op. We hebben zo dikwijls het gevoel dat het altijd wij zijn die ons moeten geven…

Onkruid dus…

Nu is onkruid, goede mensen, nog wat anders dan slechte grond.

In het Scheppingsverhaal zegt God tot zevenmaal toe dat het goed is. De schepping is goed. De grond is goed.

Mensen zijn in wezen goed.
Dat is een belangrijke vaststelling.
Dat is meteen ook een belangrijke opdracht.
Wij, christenen, zouden met onderscheiding mensen moeten zijn die onaflatend het goede in elkaar onderkennen.

Die op zoek gaan naar elkaars gaven en talenten, naar elkaars goede vruchten, om daar op te focussen en een wereld op te bouwen.

Het zal geen mensenwereld meer zijn, maar heel concreet een stuk paradijs. Gods Rijk zal het zijn…

En ook dat begint in de eerste plaats bij onszelf. Niet bij de ander.

De wereld zal een andere aanblik krijgen als wij elke dag opnieuw proberen te bouwen aan meer begrip voor moeilijke situaties, aan meer verdraagzaamheid tegenover wie anders is en veranderingen die zich in de maatschappij aandienen, als wij met heel veel moed vergevende woorden durven spreken en de pijn die we voelen stillekes dragen.

Tarwe en onkruid schieten samen in ons hart.

Jezus zegt: laat het maar groeien, wees mens, helemaal en tenvolle en hoop op goede vrucht, op goede oogst.

Wees trots over de gaven en kwaliteiten die de uwe zijn,
Wees bescheiden omwille van de fouten die je meedraagt.
En durf het af te geven…
Want we zijn niet alleen.
We hebben elkaar om te helpen dragen,
We hebben God die ons geborgen houdt.

Het is een beetje zoals die priester, Oud van jaren maar groot in vroomheid, die bad:
Gij kent het onkruid dat ik in mij draag, wil mij evenwel sparen ter wille van de tarwe van mijn goede wil.
Want ik wil alleen maar een minzaam mens zijn.
Als ik in doornen ben verstrikt zal ik vol vertrouwen wachten tot Gij komt en mijn gekwetste leven op uw schouders neemt…

Het kon ook uw gebed zijn, zusters en broeders,

Of het mijne …

AMEN.\