16e zondag door het jaar A (2005)

Beste vrienden,

Heb je, je al eens een wereld voorgesteld met alleen maar goede dingen, nooit kwaad, nooit lijden of pijn.
Een wereld vol goede tarwe zonder enig onkruid.

Waarom heeft onze almachtige God zo geen wereld geschapen,
Of deed hij het toch!
Vanwaar dan al dat kwaad, dat lijden, dat onkruid,
Wie zaaide dat in deze wereld?
Welk onderliggend plan had onze God om die schepping zo te laten verlopen?

Dat zijn vragen waar vele mensen en wij allemaal wel eens mee worstelen.

Een wereld met alleen maar goede dingen, een aards paradijs zou dat immers ons niet te veel gaan vervelen.
Hebben wij mensen geen stimulansen nodig om te kunnen groeien.
Stimulansen die wij vooral krijgen door het kwade te overwinnen, door te vechten tegen de pijn, door te kunnen vergeven, door het weer goed te kunnen maken,…
Juist die stimulansen doen ons groeien in ons mens zijn, zuiveren ons uit, laten ons nog mooiere en betere vruchten voortbrengen.

Geeft juist het samengaan van goed en kwaad deze wereld niet de nodige kleur. Geeft dat ons geen elan.
Er is immers nog werk aan de winkel.
Wij krijgen de kans om zelf de schepping te voltooien, om zelf het Rijk der hemelen uit te bouwen.

Daarom zaaide God in ons allen het goede zaad.
Ieder van ons heeft zijn talenten, zijn goede eigenschappen,
zijn goede tarwe
Spijtig genoeg hebben wij ook allemaal onze kleine kanten,
onze slechte eigenschappen, ons onkruid.

Maar is het wel opportuun dat onkruid er al ineens uit te trekken
Volgens onze parabel zeker niet.
Wij zien de zaaier wachtten tot het moment van de oogst vooraleer hij het onkruid laat wieden.
Want hij zou eens met het onkruid vroeger te wieden ook de goede tarwe kunnen uittrekken.
Wat wij een slechte eigenschap noemen. Wat voor ons schijnbaar onkruid is kan later mogelijk wel tarwe blijken.
Bijvoorbeeld:
Een kind dat zeer koppig is. Schijnbaar onkruid; een slechte eigenschap
Wanneer dat kind nu, leert de energie van die koppigheid te gebruiken als standvastigheid, als vasthoudenheid om iets uit te bouwen waarin hij of zij gelooft, zal dit later tarwe blijken; Een goede eigenschap.

Zo kan in ons allen het goede zo groeien dat het stilaan het kwade, het onkruid in ons verstikt.
Dat het goede, het kwade geen ademruimte meer geeft.
Dat is dikwijls een proces van lange duur.
Daarvoor heeft men geduld nodig.
De knechten van de zaaier hadden dat geduld niet.
Zij wilden onmiddellijk het onkruid wieden.
De zaaier, God laat zich echter kennen als een geduldig man.
Hij geeft ons allen de tijd om te groeien naar het goede.

Geduld hebben is schijnbaar een deugd die niet meer past in onze moderne wereld.
Er moeten onmiddellijk resultaten zijn.
Men moet onmiddellijk kunnen bediend worden.
Kijk maar eens naar al die gezichten in een wachtzaal, het kreunen en zuchten als het wat te lang duurt.
Of kijk maar een naar het rijgedrag van mensen in een, file.
Men kan schijnbaar geen geduld meer opbrengen.
Waaraan denk je dat het succes te danken is van al die
Fast Food ketens.
“U vraagt wij draaien “is het succes motto van deze tijd.

Onze God is echter niet zo.
Hij eist van ons geen onmiddellijke resultaten.
Hij heeft met ieder van ons veel geduld.
Wij krijgen de tijd om te groeien.
Wij krijgen steeds nieuwe kansen, niet één maal, niet tweemaal of driemaal maar ontelbare malen.
Hij verwacht van ons geen wereldschokkende dingen.
Het kleine mosterdzaadje zal immers indien men het nodige geduld opbrengt eens uitgroeienen tot een reuzenboom
En dat beetje gist zal de bloem doordesemen en geweldig doen rijzen.
Is dat geen hoopvolle boodschap

Wij mensen worden allen opgeroepen een beetje meer te lijken op die God.
Wij worden dus ook opgeroepen om wat meer geduld aan de dag te leggen, hoopvol te blijven en stap voor stap met het nodige vallen en opstaan te werken aan die schepping.
Zou onze wereld daar niet beter van worden?
Zou zo dat Rijk der hemelen niet dichterbij komen?

Vragen wij daarom God, onze liefdevolle en geduldige Vader in dit samenkomen om kracht en bijstand bij dit groeiproces.

Amen.