12e zondag door het jaar A (2008)

Beste dorpsgenoten,
De eerste lezing laat ik maar rusten, een dramatisch stuk dat, met veel gevoel voorgedragen, zeker indruk maakt.
De evangelietekst van deze zondag spreekt me meer aan.
“Verkoopt men niet twee mussen voor een stuiver? En toch zal buiten de wil van uw Vader niet één mus op de grond vallen. Bij u echter is zelfs ieder haar van uw hoofd geteld. Weest dus niet bevreesd; gij zijt toch meer waard dan een zwerm mussen.”
Gewoner kan het niet, een mus, een huismus, niet eens een koolmeesje of een winterkoninkje, nee, een doodgewone mus. Dààr kende Jezus zich in terug, in zo’n mus, of in een zwerm mussen. Van deze woorden kan ik met grote overtuiging aannemen dat hij zo ongeveer gesproken heeft. De apostelen zagen niets in mussen! Want over hen lezen we dat ze zich onder elkaar afvroegen wie nu wel de grootste onder hen was.
Uit zijn woorden blijkt dat Jezus diep heeft gevoeld wat de poster tegen de muur aangeeft.
“Buiten de wil van de Vader zal niet één mus op de grond vallen”. En: “bij u is zelfs ieder haar van uw hoofd geteld.” Totale geborgenheid, die voelde hij voordat angst of een gevoel van onveiligheid in hem opkwamen. Want die zijn hem niet bespaard gebleven.
“Ieder die mij bij de mensen belijdt, zal ook ik erkennen bij mijn Vader die in de hemel is. Maar ieder die mij verloochent tegenover de mensen zal ook ik verloochenen bij mijn Vader in de hemel.”
Wanneer belijden wij hem? Wanneer we met hem geloven dat wij en andere mensen meer waard zijn dan een zwerm mussen! Ook mensen met een andere geloof of van een ander ras.
En wanneer verloochenen we hem? Wanneer we bij Jezus niet meer denken aan een mus maar hem alleen als zoon van god zien, tweede persoon van de heilige drievuldigheid, maagdelijk ontvangen en veel meer. Dan gaan we aanbidden, gehoorzamen aan een heilige leer, dan hemelen we iemand op en raken hem kwijt, dan maken we onderscheid tussen mensen die man of vrouw zijn en die wel of niet in zonde leven.
Dan kunnen wij geen oog meer te hebben voor mussen die van het dak vallen, dan zien we het niet meer als haren op iemands hoofd gekrenkt worden.
We hoeven niet eens ver in de geschiedenis terug te gaan om te zien hoe vanzelfsprekend christenen van allerlei rang en stand vergaten om op te komen voor de mussen dat ze niet van het dak vielen. En zo zou men moeten weten dat aids bestreden wordt met barmhartigheid, niet met de ware leer.
Mensen die het donker inzien, zijn bang dat het geloof zal verdwijnen. Juist zoals er milieudeskundigen bang zijn dat de mussen zullen verdwijnen.
“Weest niet bang, weest niet bevreesd.” Woorden uit de evangelielezing.
Barmhartigheid, aandacht voor elkaar en oog voor de mussen, die kunnen dat proces omkeren. Anders gezegd: “Alles wat gij wilt dat anderen voor u doen, doet dat ook voor hen. Dat is de Wet en de Profeten.” Aldus Matteüs 7, 12.
Die oude wet màg verdwijnen na 2000 jaar. Barmhartigheid, met zegen en vreugde als gevolg, zullen niet alleen het gat vullen, zij zullen de grond waarop we staan tot heilige grond maken, overal, voor iedereen.