Afspraak met de toekomst

Het ergste wat ons kan overkomen is te leven zonder morgen en zonder overmorgen. Dan blijft er niets over dan de actualiteit. Dan worden onze uren en onze dagen gevuld met politiek en eco­nomie, met sport en spel, met klaagliederen over werken en geen werk hebben, met kletspraatjes en reclameblaadjes, met rampennieuws van zes uur ‘s ochtends tot twee uur ‘s nachts. Op den duur beseffen we niet meer hoezeer dit alles onze geest opdringerig vult, hoe het ons verblindt, verdooft en verlamt. Hoe het ons sla­felijk opsluit in de kringloop van geruchten en berichten.

Pas na jaren (of misschien nooit?) dringt het tot ons door dat we zo-doende vervreemd zijn van onze diepste dromen en dat wij onze eigen hartklop niet meer horen. Misschien komen wij er zelfs toe te zeggen dat het nieuws buiten ons nieuws literatuur is, mooie woorden voor dromers, abstracte en dus nietszeggende poëzie. Allemaal veel te mooi om waar te zijn. Dromen zijn bedrog en… de dromers zijn bedriegers. Zij bedriegen ons omdat ze geen rekening houden met de zogezegde realiteit van het leven.

De advent wordt ons gegeven om te zeggen dat het tegendeel waar is. Aan mensen wordt méér beloofd dan flarden van actua­liteit, méér dan drukke discussies en eindeloze interviews. Wij zijn vandaag met velen om daartegen te protesteren. Zovele reli­gieuze en pseudo-religieuze groeperingen in onze steden vor­men een stil protest tegen een samenleving die het ons verbiedt bewust te leven. Zovele zoekende en nadenkende mensen, bin­nen en buiten onze kerken, geloven niet dat het leven zo weinig te bieden heeft. Zij zijn er alleen maar van overtuigd dat voor de mens en voor de wereld veel méér is weggelegd. Zij weigeren met andere woorden toe te geven aan de trieste en smakeloze beko­ring van het westerse cultuurpessimisme van vandaag.

Gedurende vier weken willen christenen mee opstappen in de stoet van cultuuroptimisten. Zij willen de kwaliteit van hun verlangens toetsen en luidop zeggen dat er voor de mens méér te koop is dan de witte en rode en blauwe en groene producten van onze grootwarenhuizen. Wij durven het zelfs aan liederen te zin­gen omdat wij hoog bezoek verwachten. Misschien klinkt dat een beetje te braaf en te onschuldig, maar het is toch niet niets te durven getuigen dat God veel minder moe is dan de grijze ver­moeide westerse mens. Hij is altijd bereid op visite te komen, omdat Hij de mensen nooit moe wordt. Altijd maakt Hij met mensen een afspraak voor de toekomst.

Advent is dat. Wij belijden niet dat wij de toekomst van de wereld eigenmachtig en feilloos kunnen maken. Dat is te hoog gegre­pen en ontzettend pretentieus. Wij kunnen evenwel toekomst ontvangen… als wij onze handen openhouden voor de gaven die Hij ons wil geven. Het zal een gave zijn op onze maat: een mens die perspectieven biedt. Witte kerst of niet, met kerstdag geeft God ons zijn beste witte product: een kind uit ons geboren. Om de harten en de ogen van velen te openen.

Ontvankelijke mensen geloven niet dat dit een illusie is!…