Zusters en Broeders,
Het zoeken naar vrede is een moeilijke en moeizame opdracht, een blijvende opdracht voor alle generaties en alle tijden.
De geschiedenis van de mensheid in de voorbije millennia lijkt hoofdzakelijk te bestaan uit een ononderbroken ketting van oorlogen, van zorgen voor evenwicht tussen de grote naties en volkeren. Het is één lange geschiedenis van machts-verhoudingen… met als eerste gevolg: de kleine mens die de grootste klappen krijgt. Hij is het eerste slachtoffer van wat zich helemaal buiten hem om
afspeelt.
We lijken in het jaar 2005 nog niet veel verder te staan… De nieuwsberichten die we dagelijks te lezen of te horen krijgen, brengen weinig vreugde en bemoediging in de huiskamer…
Kindsoldaten… kinderen worden opgeleid om mensen te doden.
Eén miljoen hongerlijdende mensen op de vlucht in Darfour Nigeria.
Op minder dan een jaar tijd werden in Kongo in het dorp Kaniola alleen al 227 mensen gedood, 230 huizen geplunderd en verbrand en meer dan 2.000 vrouwen en meisjes verkracht.
Terroristische aanslagen in Madrid, in Londen, Amman…
Dood en vernieling in Irak.
En heel recent in Frankrijk brandstichtingen: auto’, scholen, kindertuin… gaan
in de vlammen op.
Er zal nog veel water naar de zee lopen, vooraleer Gods droom, die opgetekend staat bij de profeet Jesaja, door ons, mensen, zal verwezenlijkt zijn:
Zij smeden hun wapens om tot ploegijzers en hun speren tot sikkels.
Geen volk zal nog het zwaard trekken tegen een ander.
En niemand zal hen nog leren oorlog voeren.
Vertaald naar de dag van vandaag toe betekent dit:
Nergens zullen er nog oorlogswapens geproduceerd worden.
Atoomwapens, gifgassen en chemische wapens
zijn voorgoed uit de wereld.
En het leven van elke mens, tot welk ras of volk hij ook behoort,
zal tenvolle gerespecteerd worden.
Ondanks al het negatieve in de samenleving moeten wij blijven voortbouwen aan die noodzakelijke vrede.
‘Uw eerste woord zal vrede zijn’: dit gaf Jezus aan zijn leerlingen als eerste opdracht.
We moeten dus eerst en vooral mensen van vrede worden.
Om dit te kunnen bereiken moet geheel onze levenshouding als doordrongen
zijn van vrede, moeten we zelf mensen van vrede zijn.
Daarom zou ik graag een oproep van vroeger tot de aanwezige jongeren willen
herhalen:
Geef in je leven nooit een plaats aan geweld of vijandigheid,
aan minachting, aan wantrouwen, aan rassenhaat,
aan onverdraagzaamheid of aan een of andere hardnekkige ideologie.
Al deze aberraties zijn oorzaak van verdeeldheid.
Ze maken mensen tot elkaars vijanden.
Word daarentegen mensen van begrip, van dialoog en verbondenheid.
Zusters en Broeders,
‘Uw eerste woord zal vrede’ zijn.
Wij allen zijn geroepen om mee te helpen aan het slopen van scheidingsmuren tussen mensen.
We hebben in onze wereld teveel muren en te weinig bruggen.
Jezus was de grote bruggenbouwer, bruggenbouwer tussen klein en groot,
tussen ziek en gezond, tussen arm en rijk, tussen hemel en aarde.
Van ons wordt niet minder verwacht.
Laat ons daarom allen samen bouwen aan vrede en menslievendheid, aan eerbied en gerechtigheid.
Alleen met die waarden als bouwmateriaal
kunnen stevige bruggen geslagen worden
en een samenleving opgebouwd worden waar het veilig is en goed
om te wonen. Amen.