Allerzielen (2007)

“Uit een studie is gebleken…” hoe dikwijls komen we dergelijke zinsnede niet tegen in een of ander artikel. “Uit een studie is gebleken…” En we zijn geneigd om aan te nemen wat er in staat.

Als het maar de schijn van wetenschap heeft zijn we toch zo lichtgelovig.

Maar als het gaat over zingeving, als het gaat over een boodschap, een visie, een poging om het bestaan door te lichten, de samenhang te tonen. Als het gaat over de waaromvraag. Dan schrikken we terug, dan zijn we geneigd om de schouders op te halen, dan is het al vraag en twijfel en ongeloof wat de klok slaat.

De weg van Jerusalem naar Emmaus is onze levensweg: een weg vol vragen zonder antwoord. Vanwaar al dat lijden en al die ongerechtigheid? Waarom moeten lieve mensen afzien en sterven?

Bij de vragen naar de zin van dat alles, zetten wij onze oogkleppen op. Al wat ons aangenaam is, wat ons deugd doet is zinvol en al wat ons stoort en pijn doet is zinloos. Met die oogkleppen op, kunnen wij al wat lijden en pijn is geen plaats meer geven, zijn we zo vlug geneigd om heel het leven zinloos te vinden.

“Toen gingen hun ogen open…” Ook het uitzichtloze lijden kan zinvol worden. “Wist ge dan niet dat de Mensenzoon dat alles moest lijden om zo zijn glorie binnen te gaan?”

Om dat in te zien moest het eerst donker worden.. Pas in die bedreigende duisternis komen wij er toe om tot God te zeggen: “Ga niet weg van mij, kom binnen in mijn leven, in mijn hart, in mijn verdriet.

Het antwoord op de zinvraag van het lijden is de Heer zelf. “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.” Woorden worden overbodig, zelfs zijn lijfelijke aanwezigheid is niet meer nodig. “Hij verdween uit hun gezicht.”

Geloofszekerheid is zo helemaal anders dan “uit een studie is gebleken…”

Geloofszekerheid heeft iets van het leven zelf, is rechtstreekse communicatie, puur en geestelijk. Het is een weten dat de Heer ons nabij is.

Zoals Hij ons nabij is, puur en geestelijk, zo kunnen wij ook onze lieve doden nabij zijn.

In elk gemis, in elke droefenis gaan we de weg naar Emmaus.

Laat die vreemde gast binnen in uw intiemste ervaring van gemis en uw hart zal weer warm worden.

Pas dan slaan we de weg in naar Jerusalem, naar de gemeenschap van mensen. Terug onder de mensen komen om samen het brood te breken en Hem te herkennen als de uiteindelijke zin van ons bestaan.