Chiara Badano Luce was bij haar overlijden in 1990 nog juist geen 19 jaar. Een paar duizend mensen waren op haar begrafenis en twintig jaar later, op 25 september 2010, werd zij te Rome zalig verklaard.
In 1971 werd zij geboren als enig kind van een christen gezin in het dorp Sassello nabij de havenstad Genua ten noorden van Italië. De Moeder van het meisje gaf haar werk op om thuis voor haar kind te zorgen, om veel bij haar te zijn, veel met haar te praten, haar in liefde op te voeden en haar te leren anderen lief te hebben. Chiara wordt aldus een vrolijk en sociaal meisje. Haar moeder leert haar te luisteren naar de inwendige stem, de stem van Jezus. Zo ontwaakt en groeit in haar de vlam van het geloof en leert zij steeds lief te zijn en het goede te doen.
Aan de leeftijd van negen jaar doet zij haar eerste communie. Kort daarna mag zij deelnemen aan een ontmoeting met kinderen, georganiseerd door Chiara Lubich (1920-2008), de onderwijzeres die de stichteres is van de Focolari. In Chiara ontstaat daar een sterk verlangen om de liefde van de Heer Jezus met wederliefde te beantwoorden en in eenheid en goedheid met mensen samen te leven. Zij ontdekt het evangelie en vooral het verhaal van Jezus’ lijden. De Eucharistie en de devotie tot Maria worden haar zeer dierbaar. Voortaan zal zij bijna iedere dag deel nemen aan de H. Mis en zal zij elke dag mediteren over het evangelie en de rozenkrans bidden.
Twaalf jaar geworden mag zij deelnemen aan een congres van de Focolari in de buurt van Rome. Zij schrijft in een brief gericht aan Chiara Lubich: “Ik wil Jezus als mijn bruidegom, ik wil Hem liefhebben en beminnen zonder iets terug te vragen”. Zij biedt Hem haar dagelijkse kruisjes aan om zich te verenigen met ‘de lijdende en verlaten Jezus’. Zij schenkt veel aandacht en tijd aan mensen die lijden door ziekte of ouderdom. Zij neemt de gewoonte veel en liefdevol met haar grootouders te spreken. Zij komt regelmatig bij hen aan huis om hen gezelschap te houden en bij te staan. Zo doet zij ook met een eenzame en bejaarde buurvrouw. Chiara leest elke dag een paar bladzijden uit het evangelie en tracht ernaar te leven. Zo wil zij Jezus welgevallig zijn. Zij schrijft brieven naar Chiara Lubich en er groeit tussen hen een diepgaande spirituele vriendschap die zal duren tot aan de dood van het meisje.
Chiara begint, aan veertien jaar, middelbare studies in het gymnasium. Het meisje bezit een heel mooie stem, houdt van muziek en dans. Zij doet graag bergwandelingen, gaat sporten, zwemmen en tennissen. Altijd omringd door vriendinnetjes en vrienden, weet zij zich bijzonder geliefd te maken. Allen zijn onder de indruk van de diepgang van haar gedachten en van de spirituele energie die van haar uitgaat. Zij is, zowel bij jongeren als bij volwassenen, zeer op haar gemak en spreekt het liefst over belangrijke en diepgaande onderwerpen. Het geheim van die rijpheid is gelegen in haar inwendige vereniging met God. Zij is als het ware permanent in dialoog met Jezus. Zij ontmoet Hem in de Eucharistie en van daaruit ook in het contact met mensen. Zij heeft geleerd te luisteren naar de inwendige stem van de Geest van Jezus en zo beheerst zij haar eigen vurig temperament, bv als zij dingen hoort die zij niet kan goedkeuren en hevig wil reageren. Haar blik is zuiver en open, haar glimlach frank en vrij, haar gelaatstrekken fijn en gevoelig. Wat voor haar telt is niet uiterlijke vrouwelijke schoonheid maar wel dat iemand schoon en knap is van binnen. Dat zij weerbaar was bewijst het volgende voorval: een jongen in de bus die het waagt een ongewenste toenadering te doen krijgt een dreunende klap om de oren en daarna kan hij zich verontschuldigen.
Chiara had geneeskunde willen studeren om naar Afrika te gaan en daar te werken voor kinderen. De studie echter valt haar zwaar en de resultaten van het eerste jaar gymnasium zijn onvoldoende. Met een van de leraressen klikt het helemaal niet. Chiara bidt en biedt Jezus dit lijden aan zonder er met anderen over te spreken of zich te beklagen. Zij blijft kalm en vriendelijk, doet haar eerste jaar over en studeert dan welgemoed en nu met succes verder.
Op de leeftijd van zeventien jaar krijgt ze een aanhoudende pijn in de rechter schouder door een osteosarcoom, een vorm van botkanker. Zij staat voor een lange en zeer pijnlijke kruisweg die 17 maanden zal duren. Zij bidt en hoopt te genezen. Haar aandacht voor anderen verslapt niet en nooit verliest zij haar prachtige glimlach bij de bezoeken van leden van de Focolari-beweging, van familieleden, kennissen, vriendinnetjes en vrienden. Mgr de bisschop komt haar ook af en toe bezoeken. Het sportieve meisje vindt het heel zwaar de geleidelijke verlamming van haar benen te aanvaarden, maar na een innerlijke strijd en intens gebed zegt zij: “Als me nu gevraagd werd of ik weer zou willen lopen zou ik neen zeggen, want zo ben ik nu het dichtst bij Jezus”. Na de eerste behandeling met chemotherapie realiseert zij zich voor het eerst ten volle hoe ernstig haar ziekte is. Lijkbleek komt zij thuis, sluit zich af, weigert te praten en blijft moedeloos op haar bed liggen. Een half uur later echter roept zij haar moeder en zegt: “nu mag je spreken!” Chiara heeft gemediteerd over de doodstrijd van Jezus in de Hof van Olijven en zonder voorbehoud heeft ze, zoals Jezus toen, “ja” gezegd tegen Gods wil. Haar bekende glimlach komt terug en weer is zij de vriendelijkheid zelf. “Als jij dat gewild hebt, Jezus, dan wil ik het ook”. Zo bidt zij vaak en alle pijnlijke momenten biedt zij Jezus aan.
Smart en pijn hebben zin als men er een offerande aan Jezus van maakt, aan Jezus die, met eindeloze liefde, zelf ook heeft geleden voor ons. Zeer veel bezoekers ontvangt Chiara en allen zijn onder de indruk van de liefde die zij uitstraalt. Als Mgr de bisschop op bezoek komt bidt hij samen met haar voor de jongeren van zijn bisdom. In haar ziekenkamer volgde zij op TV de Wereld Jongeren Dagen met Paus Johannes Paulus II te Santiago de Compostella in augustus 1989. Zij was sterk onder de indruk van de woorden van de Paus toen hij sprak tot de jongeren: “Wees niet bang om hoog te vliegen en heiligen te worden”… Toen bood zij al haar lijden aan voor de jongeren en dat in een vrije gave van zichzelf naar de totale zelfgave van Jezus voor al zijn volgelingen.
In haar laatste dagen kiest ze met haar moeder en met een paar vriendinnen lezingen en gezangen voor haar aanstaande uitvaart. Zij vraagt een witte jurk te laten maken en een roze centuur voor wat zij zegt: ‘haar bruiloftsfeest’, de viering van haar echtverbintenis met Jezus!… Chiara sterft vredig een paar weken later, namelijk op zeven oktober 1990.
Ook Johannes van het Kruis, vóór hij stierf, zei: “Ik geloof stellig dat een grote liefde op mij wacht. Als ik sterf, huil dan niet! ‘Liefde’ neemt mij vredig op!” Volgens het getuigenis van haar bisschop wist Chiara dat het belangrijkste in die cruciale omstandigheden is: ‘zich over te geven aan Gods wil’, en dat deed zij grootmoedig en met vol vertrouwen.
Zalige Hoogdag van Allerheiligen
Pater André Loyson cicm, Ninoofsesteenweg 548, 1070 Brussel
Een foto van Chiara staat op: www.hoogdagartikel.com