Als in een bedrijf de plaats van directeur vrijkomt, dan neemt men alle mogelijke voorzorgsmaatregelen om de juiste man voor de juiste plaats te vinden. Er hangt te veel van een directeur af! Voordat men iemand deze post toevertrouwt moet hij zich door tests of langdurige ervaring als geschikt bewezen hebben.
Kun je dan niet van een geluk of een wonder spreken, dat een wereldkerk op een persoon als Petrus gebouwd is? Is Jezus niet lichtzinnig of zorgeloos te werk gegaan door zijn Kerk aan een man als Petrus toe te vertrouwen? Hij die ‘rots’ genoemd wordt, was eigenlijk zwak en onbestendig. Hij verloochent Jezus bij de gevangenneming. Niet rotsvast, maar kleingelovig en twijfelend toont Petrus zich bij het wandelen op het water.
Als Jezus spreekt over zijn aanstaande lijden, neemt Petrus Hem terzijde om Hem van deze weg af te houden en dan zegt Jezus tegen hem: ‘Ga weg van Mij, want jij bent niet bedacht op wat God wil, maar slechts op wat de mensen willen’. Later schipperde hij zo tussen joden en heidenen dat Paulus hem openlijk terechtwees. Eigenlijk was Petrus niet de man, die wij voor zo’n ambt uitgekozen zouden hebben.
Het evangelie maakt ons duidelijk waar het eigenlijk om gaat in de Kerk. Het ambt van Petrus steunt op het vertrouwen in God en in Jezus Christus, niet op de overtuiging dat hij zelf, uit eigen kracht, het Rijk Gods kan opbouwen en het voortbestaan van de Kerk kan garanderen.
Zolang de Kerk bestaat heeft men haar ondergang al voorspeld. Nero en de andere Romeinse keizers hebben geprobeerd haar met geweld uit te roeien. In de middeleeuwen, tijdens de Franse Revolutie, heeft men ze willen vernietigen met verstandsargumenten, en in onze tijd wil men ze laten uitsterven omdat haar tijd zogezegd voorbij is.
Petrus, en veel pausen na hem, hebben fouten gemaakt, maar de Kerk is niet gebouwd op mensen. God zal de Kerk alles geven wat ze nodig heeft zolang zwakke mensen, zoals ook de pausen zijn, hun begrensde krachten God ter beschikking stellen.
De Kerk is op Christus gebouwd, en Petrus is een rots zolang hij Christus als maatstaf neemt en zich laat leiden door zijn evangelie. Wij kunnen ons geen Kerk uitzoeken zoals wij die graag zouden hebben; wij mogen ons ook niet ergeren aan de zwakke kanten van de paus, zoals wij ons ook geen Christus kunnen uitzoeken naar eigen believen. Wij moeten de Kerk liefhebben zoals ze is, want zo is het de Kerk van Christus. Dat wil niet zeggen dat wij geen kritiek mogen hebben op de Kerk zoals ze is, maar wij moeten steeds blijven geloven dat Christus zelf de rots is waarop de Kerk staat; dat kan ons behoeden voor moedeloosheid en ergernis en voor wantrouwen tegenover Gods bijstand.
En als wij zeggen dat de Kerk veel te veel instituut en structuur is, dan moeten wij toch nog steeds gelovig van binnenuit, deze structuren proberen te veranderen. Wij bouwen de Kerk van Christus niet op door buitenstaander of toeschouwer te worden! Zeker, de Kerk is een Kerk van zwakke mensen, maar zij leeft vanuit de kracht van de verrezen Heer en daarom zullen de boze machten de Kerk nooit kunnen overweldigen.
Iemand die echt gelooft in de verrijzeniskracht van Jezus, die in de werking van de heilige Geest gelooft, zal een onverstoorbaar optimisme bewaren ten opzichte van de toekomst van de Kerk.
Noch de bedreigingen van buiten uit, noch het ongeloof van binnenuit - wat veel gevaarlijker is - zullen de Kerk kunnen vernietigen.
Na elke crisistijd is de Kerk nog levendiger als voorheen naar buiten getreden. Telkens heeft zij zich vernieuwd en zich aan nieuwe tijden aangepast.
Wij hebben de Kerk niet lief omdat ze zo volmaakt is en wij verliezen ons geloof in de Kerk ook niet omdat ze zo onvolmaakt is, wij hebben de Kerk lief omdat het de Kerk van Jezus is, en wij blijven vol goede moed omdat de Geest van Jezus in haar werkzaam is. Zij is immers op de rots gebouwd, en de poorten der hel zullen haar nooit overweldigen.