Toen ik in de kerstnacht aan mensen in de kerk de vraag stelde: waarom is Kerstmis voor u een feest, viel verschillende keren het woord, kerstmis is een feest van vrede. Hoe verschillend de mensen zijn die hier kerstmis kwamen vieren, ze konden zich allemaal vereniging op en herkennen in dat verlangen naar vrede, harmonie en gemeenschap.
We hoeven maar van het nieuws kennis te nemen, de oproep van de paus en zovele staatshoofden is nog niet uitgeklonken of de strijd wordt weer opgevat zoals in Somalië. Na het kerstreces zal het er in de politiek van ons land weer stevig opgaan, tegenstellingen scherp gemaakt en het is geen uitzondering dat ook in familieverband kerstmis problemen veroorzaakt, eerder dan oplost.
Met de viering van Kerstmis vieren we ook het werkelijk nieuwe dat door Jezus in de wereld is gekomen. En we weten wel, werkelijke verandering, echt iets nieuws dat komt zelden zonder strijd tot stand.
Jezus maakte een einde aan een bepaalde uitleg van oude tradities, door terug te grijpen op de wezenlijke betekenis ervan, zoals hijzelf heeft gezegd. Die wezenlijke betekenis van het geloof, dat zet mensen in vuur en vlam. Zoals bv. Johannes de Doper zei over die na hem zou komen, die zou dopen met vuur en de heilige Geest. Jezus zelf heeft ook opgemerkt dat hij gekomen was vuur op de aarde te brengen. In de tempel verzette hij zich tegen allen die het met hun uitleg van de religieuze traditie goed gevonden hadden en er een mooi centje aan verdienden. Met de leidende religieuze kringen verkeert Jezus voortdurend in conflict, tot hij sterft aan het kruis.
De apostelen en Stefanus gingen verder waar Jezus het had moeten laten liggen. Zelfs Saulus, vandaag genoemd als getuige van de dood van Stefanus, bekeerde zich, kreeg een andere naam Paulus en bracht het evangelie even hartstochtelijk als hij het eerst had vervolgd. Zelf stierf hij door het zwaard.
Nieuwe wegen kosten dikwijls veel inspanningen, lijden, tegenslag en soms zelfs boeten mensen omwille van hun nieuwe profetische inzichten, er hun leven bij in. Maar het blijft opmerkelijk en onbegrijpelijk dat die boodschap van Jezus in een korte tijd de wereld van die tijd van karakter veranderde, die boodschap oversteeg trouwens alle culturen en wist onder alle volkeren van die dagen wortel te schieten.\
Wat dat betreft is er niets veranderd. Dat aanstekelijke karakter van Jezus boodschap is gebleven tot de dag van vandaag. Een probleem dat zich in de loop van de tijden steeds sterker doet voelen is wel dat het christendom nu zelf op veel plaatsen de gedaan van een religieuze instelling en organisatie heeft aangenomen, een structuur die een traditie en belangen heeft te verdedigen en die moeite heeft om te open te staan voor de influisteringen van Gods Geest in onze tijd. Gelukkig zijn er altijd van die groeperingen geweest die tegen dat gevestigde hebben geprotesteerd, niet in het minst kloosterlingen, monniken en religieuzen. Zij herinneren en ons eraan waar het ook al weer om begonnen was, want in ieder van ons schuilt zo nu en dan een gevestigd instituutje en ontbreekt de moed om telkens opnieuw, onbevangen te zoeken naar een God die zich laat kennen.
Het valt niet mee om hier in onze streken nog iets terug te vinden van die bezieling van het begin, soms zie je er nog wel eens iets van bij jongeren, bv bij een Wereldjongerendag, bij ontmoetingen zoals in Taizé of bij mensen die plotseling intreden in een klooster. Maar dat blijft allemaal dikwijls heel beperkt en kortstondig, even kortstondig als het vieren van Kerstmis.
Maar misschien zoeken we het allemaal teveel in een verkeerde, teveel in een theoretische en leerstellige richting. Hier in Nederland kennen we de fraters van Tilburg,. vroeger een congregatie van fraters die sterk waren in het onderwijs. Nu hebben ze zich omgevormd tot de ‘Beweging van Barmhartigheid’. Zij nemen nu initiatieven en brengen nu mensen bij elkaar rond het praktische handelen dat aansluit bij de geest van Jezus. Nu we in onze parochie gaan beginnen aan het derde punt van ons pastorale beleidsplan: kerk zijn in deze wereld, bezinning op ons gedrag als mens en als christen, zullen we daar in de komende tijd zeker nog wel eens op terugkomen.
In onze stad is ook het nodige op gang aan het komen in het initiatief Daadkracht van het RK.Armbestuur, initiatieven die zich nu er op richten om bij ouderen te zijn, hen te ondersteunen en hen te waarderen, en ook nieuwe initiatieven in de richting van jongeren, maar alles heel praktisch en met beide benen op de grond. Het is toch heel dikwijls zo dat de vernieuwende kracht die uitgaat van het volgen van Jezus het meest aan de dag treedt als je je openstelt voor mensen in nood, voor mensen aan de rand, als je gaat zien dat ze evengoed Gods kinderen zijn als jijzelf.\
Stefanus was een van die mensen die Jezus heel consequent navolgde, die dat waarmaakte in zijn woorden maar zeker ook naar mensen in nood en behoeftige omstandigheden. Hij hoorde immers tot de kring van de zeven die werden aangesteld om de behoeftigen, de weduwen en wezen te ondersteunen.
In woord en daad werd hij de belichaming van een nieuw elan in de kerk. Misschien ontspringt dat nieuwe elan ook bij ons als we de werkelijke betekenis gaan aanvoelen van God die ons zo nabij is gekomen, als we echt gaan geloven wat het wil zeggen dat God mens is geworden, in Jezus, één van ons.
Bidden we dat we ons laten meenemen in zijn beweging.