Tot de dierbaarste monumenten in ons landschap behoren voor velen de Mariakapellen en kapelletjes, Mariagrotten en -nissen. In het open veld, onder een boom of langs een waterstroom. Plekken ook waar mensen afstappen, een kaarsje opsteken, even in gebed verzonken zijn. Om troost te zoeken, angst te uiten, om steun of genezing te vragen.
Maria van de weg. Maria zonder de plechtige kerkbagage, zonder kroon of troon, zonder goud en sieraden, zonder alle theologische praat die haar door de eeuwen heen is aangedaan. Maria, een vrouw, waar we ons bij thuis voelen, omdat ze zo gewoon is, gewoon omdat ze er is, om haar stille aandacht.
Ook in het evangelie wordt ons die reizende Maria meerdere keren voorgehouden. Op weg naar Elisabet, zoals vandaag, naar het bergland. Te voet? Op een ezeltje? Zeker niet zo comfortabel als wij gewend en gewoon zijn. En straks moet ze naar Betlehem, dan door omstandigheden gedwongen naar Egypte, naar Nazaret. En altijd, bijna altijd, haar zoon volgend bij diens rondgang door het land Israël.
Waarom, waarom tot al dat reizen en trekken bewogen? We hoeven daar niet diepzinnig over te doen. Maria is moeder, ze is, zo mogen we aannemen, betrokken bij het wel en wee van haar zoon. Ze wil hem behoeden en bewaren, hem beschermen en waarschuwen voor al te felle woorden en gedrag; ze wil aanwezig zijn.
Maria van de weg, aanwezig in het leven van mensen, met hen meereizend langs de staties van lief en leed, meedragend, meedelend. En dat alles met het doel om thuis te komen. Daarin ligt de boodschap van hemelvaart: dat we worden thuisgebracht. En niet alleen als dit leven geleefd is, maar nu al: thuiskomen in je eigen geschiedenis en lotgevallen, thuiskomen uit de haast en vervreemding van een samenleving die ontmenselijkt. Thuiskomen hij je medemensen, zelfs thuiskomen bij je verdriet, bij alle oneffenheden van het leven. Want ook dat moeten we kunnen accepteren. Anders zullen we er nooit iets mee kunnen. En zo kan gaandeweg de hemel, de mens geheeld ontstaan.
Het feest van vandaag met dat strijdlied van machtigen en machten die worden teniet gedaan en van kleinen die aan bod komen: het is een samenvatting van het diepste verlangen van mensen. Dat in mij aan het woord mag komen het kwetsbare, het kleine, het oorspronkelijke tegen alles in wat ik volgens de mensen moet zijn. Dat je mag ontsnappen aan alles wat je drijft, wat je eronder houdt, waar je slaaf van bent. Dat je tevoorschijn mag komen in al je van oorsprong af bedoelde schoonheid. En dat dat ook mag gelden voor onze wereld.
Dat wij stap voor stap, gaandeweg ook aandacht krijgen voor alles wat klein is, te klein om door de machten te worden opgemerkt. Die groeiende aandacht is tenhe-melopneming. Zo is Maria in haar en in ons leven aandachtig aanwezig en vertegenwoordigt zij de hemel op aarde. Zo rust zij ons toe met de boodschap: wees aandachtig, wees aanwezig. Het geluk, de hemel van mensen is ermee gemoeid.