Maria ten hemelopneming (2004)

Het feest dat we vandaag vieren is waarschijnlijk het oudste Mariafeest. Reeds in de zesde eeuw bestond doorheen heel de christenheid op 15 augustus de viering van “de insluimering van Maria” (zo in het Oosten genoemd) of van “de ten hemelopneming” van. Maria (in het Westen). - In volle zomer, als de oogst wordt binnengehaald: voltooide vrucht. Met dit feest wil de Kerk haar geloof uitdrukken, dat Maria’s leven bekroond werd door de deelname van gans haar wezen (met lichaam en ziel) aan de verheerlijking van haar verrezen Zoon Jezus.

1. Het is allereerst de voltooiing van haar aardse tocht, doorheen lijden en vreugde, als deelgenote van het leven van Jezus, uniek en tegelijk met zoveel gelijkenissen aan wat ouders, en speciaal moeders en mensen-in-de-rand, in hun leven meemaken. Zij was een vrouw-in-beweging. (a) Alles begon toen ze in de kracht van de Geest haar ja-woord gaf, toen de engel haar genoemd had “vol van genade” ( “kécharitômenè”, woord dat slechts éénmaal in de bijbel voorkomt). Ja zeggen is loslaten en in beweging komen. Ze wist niet in détail wat alles zou worden, maar ze wist waarover het ging: moeder van God-die-redt. Ze vertrouwde en geloofde. (b) En zo ging ze op tocht naar haar nicht in Ain Karim om er drie maanden te verblijven in onopgemerkte dienstbaarheid, maar ze bracht reeds Jezus mee, als een Verbondsark. En dan schreeuwde Elisabeth het uit met luide stem (deze uitdrukking werd in de Schrift steeds gebruikt om iets geweldigs aan te kondigen): “Gezegend zijt gij onder de vrouwen…” Zulke kreet betekent (bijbels) dat ze een bijzondere vrouw zal zijn, die zege betekent over het kwade. (c) En dan is ze te Bethlehem: de geboorte van een kind in de moeilijkste omstandigheden, als vreemdelinge voor wie de deuren gesloten bleven. (d) En van Simeon in de tempel moet ze horen dat dit kind een teken van tegenspraak zal zijn, en dat een zwaard ook haar hart zal doorboren. Nooit vergeten moeders de zwaartillende woorden van gezagdragers en opvoeders. (e) Dan kwam de angstaanjagende tocht naar het buitenland. Ze was er als deelgenote van de hedendaagse politieke vluchtelingen, machteloos overgelaten aan de willekeur van anderen. (f) En op de zoveelste pelgrimage naar Jeruzalem, werd het dramatisch toen de 12-jarige jongen zoek was. Ook toen bestond de kinderprostitutie. Ze deelde de angst van de ouders die vandaag hun kinderen verliezen onder verschillende vormen. (g) En dan was ze erbij te Kana, en ze kende de spanningsvelden van de familie. Ze liet Jezus voortdurend zichzelf zijn en zichzelf worden. Ze was er weer bij op de kruisweg en onder het kruis, waar een moeder normaal ineen zou storten, maar waar ze moeder werd van de Kerk. En daarom was ze er weer op Pinksteren , waar de Kerk naar buiten trad onder dezelfde stuwkracht van de Geest.

Haar levensgeheim was haar ontvankelijkheid. De Geest vond in haar geen weerstand. In haar werd zwakheid kracht. Zij kon God ‘God’ laten zijn. Dat was de tenor van haar magnificat: de kleinen maakt Hij groot. Zij stond in de rij v.d. armen-naar-de-geest.

2. Daarom is Maria niet alleen moeder van de Kerk geworden, maar ook beeld van de Kerk. Vaicanum. II ziet Maria en de Kerk samen. D.w.z. dat de weg die de Kerk gaat door de eeuwen, doorheen beproeving en geloofsdonker, dezelfde weg is die Maria heeft gegaan. Door haar geloof is zij nu aangekomen, waarheen wij nog op weg zijn. – Zij is de “primeur “ van het Godsvolk, en een teken van hoop. Zij is als de vooruitgeschoven spits van het Godsvolk-op-weg. Haar heerlijkheid is niet apart, en niet los van de grote schare heiligen, en van ons die nog onder weg zijn. Juist daarom werd dit oude feest ook als geloofspunt afgekondigd door paus Pius XII niet op 15 aug., maar op Allerheiligen 1950, omdat Allerheiligen ook onze voltooiing betekent. Maria is solidair met ons!

Als moeder van de Kerk is zij vanuit deze voltooiing ons onvoorstelbaar nabij. De hemel doorkruist de aarde. Wij worden omringd door een groot mysterie, waarvoor onze zintuigen niet in staat zijn om het te vatten. Zij ziet ons, ze bekijkt onze wereld. Zij ziet met meewarige blik de verdwazing en de afstomping van zovelen. Ze heeft medelijden met onze verblinding. Daarom komt zij naar ons. Deze weergaloze nabijheid heeft het christen volk gedurende 20 eeuwen ervaren, omdat Maria zich bij herhaling heeft laten blijken. Een eerste erkende verschijning dateert van de 3de eeuw aan Greg.de Wonderdoender… Maar het ging stijgenderwijs. Ze kwam o.m. in Lourdes, waar onze Paus vandaag aanwezig is met 300.000 pelgrims. Ze komt er telkens met een boodschap, die de actualisering is van het evangelie. “Juist omdat ze op aarde zo contemplatief was, kan ze nu in de hemel zo actief zijn” (Adr. van Speyr). Zij is de vrouw van het boek Openbaring, Maria en de Kerk samen, het grote teken aan de hemel; teken van hoop en zege. Amen.