Tenhemelopneming Maria (2011)

Twelve days ago, here in the middle of the church, in front of the altar: a small coffin with a beautiful child, six candles around and cuddly toys. Dat dode kindje laatst! Drie maanden oud, gestorven in de slaap, na het drinken van melk, op het kinderdagverblijf … Aan het eind van de uitvaartplechtigheid moest het kistje worden gesloten. Dat was het moeilijkste moment. Je weet: dit is de allerlaatste keer dat vader en moeder hun kindje zien. Closing the coffin: the very last time that the parents would be face to face with their child. Then, the grandmother of the child screams through the church: “Why? Was one not enough?” And she lifts her fist towards the altar.

Last week I saw the grandmother and the parents again. Afgelopen week zag ik hen terug. Ofcourse they were still devastated. Ontroostbaar natuurlijk nog. Pas nu begreep ik: De enige broer van de moeder van het kind was óók gestorven. Kanker. Drie jaar terug, zevenentwintig jaar oud. Hij stond op trouwen. Zijn zus had het niet aangekund. Ze was in therapie geweest. Pas de zwangerschap en de geboorte van haar kind hadden een eind gemaakt aan haar depressie. En dán, o nee, sterft dát kind: een prachtig, kerngezond, levenslustig kind dat de hele tijd lacht. The mothers brother had died three years earlier of cancer. The new born child had been named after him. Why did this child get born at all - if it was to die so young? Why did we, it’s parents and grandmother get born at all having to live through all this? Why? Waarom? De eeuwige vraag. The eternal question. Job’s question, in the Bible. Niemand heeft die vraag indringender verwoord als Job, in de bijbel: “Vervloekt de dag waarop ik geboren werd!"[1]

What does a priest do in such circumstances? What does he say? Ik dacht aan de vrienden van Job: “Zeven dagen en nachten zaten ze bij hem op de grond zonder een woord te zeggen, want ze zagen hoe groot zijn lijden was."[2] Like Job’s friends I would have liked to only sit with these people and say nothing at all. Because: what could one say? Maar ja, dierbare gasten en parochianen, u snapt: altijd dringt de tijd. Ik moet weer naar de kerk enzovoort. I mentioned Job. Ik nóemde Job. Mother and daughter exchanged a meaningful glance. And the mother, the grandmother of the dead child said: “We are not Job! We are not Abraham! We are only mothers!” “Wij zijn gewoon moeders! Niet Job, niet Abraham” - zei oma …

Today, beloved, we celebrate the Feast of Mary’s Assumption. In today’s first reading, from the book of the Apocalypse, we recognize her, Jesus’ mother, eternally giving birth. And the baby being threatened: “An enormous red dragon with seven heads and ten horns (…). The dragon stood in front of the woman who was about to give birth, so that it might devour her child the moment it was born.” In de eerste lezing vandaag: het bedreigde kind. Die draak, die het wil verslinden. We herkennen er in: de angsten van alle moeders (en vaders), van alle tijden. This red dragon: symbol of the fears and anxieties of all parents in all ages.

En toch, vandaag: wij vieren Maria’s Tenhemelopneming. En dat betekent: een hoopvolle boodschap voor alle door de dood beroofde mensen. Mary’s Assumption means a message of hope for all bereaved parents and others.

“Gelukkige vrouw, zij die gelooft! Wat haar namens de Heer is gezegd, zal in vervulling gaan” - zo klinkt het in het evangelie van deze dag[3]. “Blessed is she who has believed that what the Lord has said to her will be accomplished” I believe: these words speak of Mary’s faith, woorden die uitdrukken: het geloof van Maria. This faith carries her on, even when standing, one day, under the cross on which her Son is nailed. Her faith makes her look deeper and further. Het geloof van Maria maakt dat zij dieper en verder ziet. Dat geloof draagt haar, óók en juist als zij onder het kruis staat.

“Her child was snatched up to God and to his throne”. “Haar kind werd ijlings weggevoerd naar God en zijn troon” - says the Apocalypse. And todays second reading, from the first letter to the Corinthians says: “the last of the enemies to be destroyed is death”, “de laatste vijand die uitgeschakeld wordt is de dood” - zegt de eerste Korinthenbrief.

Christ is risen! Christus is verrezen! En Maria is ten hemel opgenomen. En dát is ook onze weg. Wij zijn op weg naar het licht van het andere leven, het leven bij God. Mary is taken up into heaven. And that’s the way to which we all are called. We are called to the live in the light, to the live hereafter. Geloof je dat? Do you believe? Can you believe? Can the bereaved parents and grandmother believe? Are they and we and you able to believe? The answer is up to you. Het antwoord mag je zelf geven …