Menigeen heeft in de kleine nachtelijke uren, als het slapen niet zo wil lukken, wel eens de TV aangezet. De dan aangeboden programma’s willen wel eens helpen bij het verwekken van de slaap, want het is al jaren vrijwel altijd hetzelfde. Allerlei apparaten worden aanbevolen om op te fietsen, te duwen of te trekken met de uitgesproken bedoeling de lichamelijke conditie op peil te brengen en te houden. Ze worden aanbevolen door benijdenswaardige krachtpatsers en stralende schoonheden. De apparaten verschillen nauwelijks van de jaren daarvoor, net zomin als de aanbevelingen. Dit kan alleen jaren zo doorgaan als daarmee niet af en toe weer enkele mensen over de streep worden getrokken en het schijnt dat de goede raad om iets aan de conditie te doen maar langzaam tot het publiek doordringt. Als de overtuiging er eenmaal is dan maakt de daad, alweer wat later, een goede kans.
Wat moet er gezegd en gedaan worden om iemand van het roken af te praten of van te veel eten of drinken? Gelukkig zijn er idealisten die het bijna eindeloos volhouden. Die moeten heel wat kunnen verduren: Er wordt overheen geschreeuwd, ze worden belachelijk gemaakt, weinigen willen luisteren.
De lichamelijke conditie staat in nauw verband met de geestelijke conditie. Degene oproept tot op peil brengen van geestelijke conditie heeft het nog moeilijker en dus heeft degene die het belang van beide onder de aandacht wil brengen het wel het allermoeilijkst en die zal dus ook het meeste geduld en uithoudingsvermogen moeten hebben.
Lang vóór die nachtelijke TV-programma’s zijn er mensen geweest die probeerden met woord en daad anderen te overtuigen van het belang van zowel geestelijke als lichamelijke conditie. Van die volhouders lezen we vandaag in het Bijbelboek Kronieken. Het waren Godsgezanten, want dat zijn mensen die de weg naar echt geluk weten en wijzen. “Maar men verachtte hen,spotten met hun boodschap en maakten zich vrolijk over hen”. Dat ging dus fout, want het gaat fout met mensen die zowel hun lichamelijke als geestelijke gezondheid verwaarlozen. In diezelfde lezing uit Kronieken krijgt het Godsvolk gelukkig, na jaren, een herkansing en eindelijk begint het door te dringen.
Die geestelijke gezondheid wordt hier een heel jaar lang onder de aandacht gehouden. Dat zou voor het verkrijgen van een gelukkig leven van het eigen “ik"en de ander een eenzijdige benadering als daar ook niet elk jaar een 40-daagse aansporing aan toegevoegd werd waarin het toch vooral ook gaat om iets te doen aan die lichamelijke conditie. Er worden geen apparaten aangepraat, kost dus niets. Het gaat dan over beperking of in elk geval matiging in eten en drinken, matiging in algehele consumptie. Het opleggen en bevelen is er allang vanaf. In kerkelijke kringen heeft men lang gedacht dat effectiever zou zijn dan het eindeloos aanbevelen. Is fout gebleken, maar het belang ervan staat nog overeind.
Die fitness-apparaten, die weightwatchers toestanden, die diëten, die concentreren zich allemaal vrijwel uitsluitend op het eigen ik. Dat wil die 40-dagentijd nu juist niet. Daarom is er een zogenaamde Vastenactie aan gekoppeld om door die beperkingen wat meer over te houden voor die ander, die te kort komt. Hoeveel 40-tigdagentijden zullen er nog nodig zijn om dit aspect van geestelijke gezondheid te doen doordringen. Natuurlijk krijgen we volgend jaar weer een herkansing, maar het kan ook nog dit jaar.Voor onszelf en voor elkaar: bij herhaling aanbevolen.