De afgelopen week was er veel verdriet bij familie in Nederland en elders, vanwege de vliegramp in Libië. Ook al worden er diverse registers opengetrokken om hulp te verlenen, de verwerking van dit verdriet zal ieder op zijn eigen manier moeten doormaken. Wennen aan de lege plek, vragen waarom dit moest gebeuren, herinneringen tegenkomen van dierbare mensen die er niet meer zijn. Verdriet slaat mensen letter terneer. Datgene wat voorheen vreugde en voldoening gaf wordt opeens betrekkelijk en zinloos. Het leven is een klap veranderd. Je voelt het ook wanneer je in zo’n woning binnentreedt. Gordijnen blijven langer dicht, de deur gaat nauwelijks open, in huis blijven dingen liggen en worden niet meteen opgeruimd. De levendigheid is weg . Toch breekt er een moment aan dat men zegt: “we moeten verder, zo is het geen leven, het verlies vergeet je niet, maar we moeten de draad van het leven weer oppakken”. Zo gauw mensen het vermogen hebben om dit ook te doen wordt alles weer anders. Het leven wordt sterker dan de dood.
Dit heeft alles met het wonder van Pinksteren te maken. Ook bij de leerlingen duurde het een hele tijd voordat ze Jezus een nieuwe plaats in hun leven konden geven. Vanaf zijn verrijzenis zagen ze Jezus wel op gezette tijden, maar het geloof in Jezus’ verrijzenis moest nog groeien. Tot die tijd leefden zij in een schemerachtige wereld van droom en werkelijkheid: Hij is er wel en Hij is niet. Zij waren dichtgeklapt en hadden in de verblijfplaats ramen en deuren gesloten. Dat er opeens een ander besef in hun opwelde kwam niet door hun zelf. Het werd hun geschonken door de komst van de Heilige Geest. Door ramen en deuren heen kwam Hij binnen en Hij was te vergelijken met vuur: vurige tongen boven ieder van hun. Bovendien voelden zij een windvlaag langs zich gaan die hun in beweging moest brengen. Hun leven moest anders worden en dit gebeuren vernieuwde hen. En vanaf dat moment beseften zij: wij moeten naar buiten, de straat op, mensen ontmoeten. Voortaan had Jezus een nieuwe plaats gekregen in hun leven en daar vertelden zij ook in alle openheid over: Hij is niet dood, Hij is verrezen. Als je nu in Hem gelooft zal Hij jullie vergeven en ook met jullie iets nieuws beginnen. Dat werkte aanstekelijk. Het nieuwe leven, dat in de leerlingen was aangeboord, brak ook door in de mensen die luisterden naar wat Petrus te vertellen had. Door in Jezus te geloven werd de leegte overwonnen en konden zij zich toe vertrouwen aan het nieuwe leven zonder angst en twijfel. Het doorbreken van de Heilige Geest zorgde voor nieuw leven onder de mensen.
Ook de Kerk heeft de Heilige Geest sterk nodig. Met venijn en verontwaardiging wordt gereageerd op alles wat verkeerd ging. De cultuur van het toedekken heeft grote wonden achter gelaten. De wereld schreeuwt om transparantie en terecht. Wanneer transparantie zich alleen maar richt op het falen krijgt de Geest geen ruimte en blijft de Kerk hangen in schuldbesef en zich terug trekken van het leven. Ook nu is het belangrijk dat voor de wereld ook al datgene transparant wordt waarin Gods Geest werkzaam is. De grootste fout maakt de Kerk wanneer zij niet meer haar gezicht durft te laten zien. Het gezicht waarin Jezus nog steeds onder ons is als de verrezen Heer. Dat vraagt moed en vertrouwen. Ook voor de Kerk kan het Pinksterwonder een steun in de rug worden. Treedt naar buiten. Praat weer opnieuw over Jezus die onze redder en verlosser is. Durf in Hem te geloven. Hij zal een nieuwe Geest scheppen in allen die op dit moment terneer geslagen zijn, maar uiteindelijk nog steeds gehecht zijn aan de Liefde voor de verrezen Heer.