Gods Geest schept ruimte

Het Pinkstergebeuren is nog altijd tegenwoordige tijd. Wat altijd is geweest, het waaien van de Geest, gebeurt bij ons vandaag. En deze werking van de Geest is zo veelvoudig, dat wij vandaag maar een facet daarvan willen overwegen. Gods Geest schept ruimte, gooit deuren en vensters open, breekt muren en grenzen af, brengt alle mensen samen. Naar die eenheidscheppende kracht van begrip en liefde voor elkander hunkert onze hedendaagse maatschappij. Daaraan denken wij als wij vandaag bidden: ‘Kom heilige Geest, maak één wat is verdeeld’. Moge de Geest op de eerste plaats ruimte scheppen in ons eigen hart. Hoeveel deuren houden wij nog gesloten voor mensen in nood, voor mensen die anders denken, anders geloven dan wij. Wij treden zo weinig naar buiten om getuigenis af te leggen van die blijde hoop die in ons leeft. Hoeveel krampachtigheid is er niet in de beleving van ons geloof, door het verlammend gevoel: het haalt allemaal toch niets uit, de kerken lopen leeg, de priesters worden oud. Wij leven niet meer van een toekomstvisioen en geloven niet dat Gods Geest gegeven is aan alle mensen en werkzaam is in heel de samenleving. Er is zo weinig te merken van die vurige tongen, van die duidelijke taal, van die begeestering die de eerste christenen dronken maakte van de Geest. Ja, wij zelf hebben alle recht om op deze dag op de eerste plaats voor onszelf te vragen: kom Heilige Geest en ontsteek in ons hart het vuur van uw liefde. Wij zouden allen ook zeker graag een beetje meer ruimte zien in onze Kerk. Er is nog zoveel kleingeestigheid, angst om macht te verliezen. Vastgeroest in structuren huiveren wij voor het nieuwe dat openbreekt, en zijn wij bang voor de Geest die waait waar Hij wil. Wij zouden dat waaien graag vastleggen in wetten. Onze taal in de liturgie is zo afstandelijk dat zij geen eenheid scheppen kan. Er is in de Kerk zo weinig te ervaren van dromen en visioenen, die de horizon kunnen openen en eenheid kunnen scheppen onder alle mensen van goede wil. Er is veel te veel uiterlijkheid en veel te weinig innerlijkheid, veel te weinig communicatie en veel te veel polarisatie. Omdat wij bang zijn voor de eenheid in de Geest, houden wij de verdeeldheid in stand, en scheppen wij verwarring in plaats van te verzamelen. In die structuren hoort men zo weinig van het druisen van de Geest, die heel de Kerk vervullen moet. Bidden wij vandaag met aandrang: kom heilige Geest, beziel wat koud is en versteend, herbouw wat is vernield, maak één wat is verdeeld. Tenslotte hopen wij ook dat Gods Geest nog meer vaardig zal worden in onze wereld. Dat de mensen, ondanks de verscheidenheid van talen en culturen, toch elkaar zullen verstaan waar het gaat om vrede en gerechtigheid voor alle mensen. Waarom die verdeling van de wereld in Noord en Zuid, in derde en vierde wereld. Gods’ Geest doorbreekt alle grenzen en Hij stort zijn Geest uit over alle mensen, zonder onderscheid van godsdienst of rassen. God heeft de wereld geschonken aan alle mensen, opdat zij daarop een stad van vrede bouwen, waar elke mens tot zijn recht kan komen en gelukkig kan leven. Denk maar eens hoe het begonnen is: twaalf kleine, bange mensen hebben onder de stuwing van de Geest een nieuw begin gemaakt. De heilige Geest kan nog wonderbare dingen bewerken óók in onze tijd. Daarom bidden wij: kom heilige Geest en beziel heel uw schepping, zodat alles wat in de menselijke verhoudingen ziekelijk is opnieuw gezond mag worden, wat verstijfd is weer soepel en wat kil en koud is verwarmd. Zo is het pinksterfeest in wezen een feest van hoop, een feest van dromen en visioenen, die werkelijkheid kunnen worden.