Pinksteren, het hoogfeest van Gods Heilige Geest (2007)

Over koning Christiaan VIII van Denemarken wordt verteld dat hij in 1846 het volgende decreet uitvaardigde: “Omdat wij gemerkt hebben, dat in de kerken steeds meer geslapen wordt, verordenen wij allergenadigst dat in iedere gemeente enige mannen worden aangewezen om met een lange karwats door de kerk te lopen en slapende lieden een tik op het hoofd te geven zodat zij dan weer de voorgeschreven aandacht en opmerkzaamheid betonen”.
Een komisch verhaal dat wellicht op onze lachspieren werkt. En toch, verteld nu met Pinksteren, kan het ons aan het denken zetten. Want, wat een contrast met die beschrijving van die nog jonge Kerk, op dat eerste Pinksterfeest! Hier geen spoor van ingedommelde passiviteit, van lauwheid of onverschilligheid. Integendeel, hier een wakkere vitaliteit. Van de Twaalf en de eerste volgelingen van Jezus, mannen, vrouwen, aangegrepen door de heilige Geest.
Nu op die vijftigste dag na Pasen, durven zij het aan. Gedreven door de Geest trekken zij erop uit. Sterk van overtuiging. Vol enthousiasme. De Geest, verschenen in vurige tongen, maakt hun tongen los. En het Pinksterwonder geschiedt: iedereen die zij aanspreken, heeft er oren naar.
Het mag een wonder heten. Deze moed, deze durf. Uittrekken met een boodschap die naar menselijke maatstaf gemeten, eigenlijk weinig kans op succes had. De grondslag wordt gelegd voor wat Kerk gaat heten. Geloofsgemeenschap van Jezus Christus, gesticht in het krachtveld van de heilige Geest.
Waar deze Geest werkzaam is, brengt Hij samen, maakt Hij één. Waar deze Geest vaardig wordt over mensen, groeit als vanzelf een “bezield verband”, binding van mensen aan God, verbondenheid met elkaar. Waar deze Geest van Jezus mensen echt actief bezielt, groeit ook de Kerk als vanzelf toe naar nieuwe vitaliteit.
Het mag duidelijk zijn. De Kerk van nu, de Kerk van het vermoeide West Europa moet op de vingers getikt worden! Maar, daar is heus geen karwats voor nodig! Maar wel een hernieuwd besef van het vuur van de heilige Geest dat elke gelovige in het heilig doopsel en vooral ook in het heilig vormsel heeft mogen ontvangen.
Dat vuur moet weer in ons gaan branden. Een vurige bezieling en sterke overtuiging. Een geestdrift omwille van Jezus en omwille van zijn Evangelie! Dat wij opstaan uit onze lauwheid en onverschilligheid. Dat de Geest ons wakker schudt uit onze geestelijke loomheid. En dat wij Hem de kans geven opnieuw zijn werk van vernieuwing te volbrengen.