Pinksteren C - 2007

Bij de nieuwe fietsen die je tegenwoordig hebt, gaat het licht automatisch aan als het donker wordt. Bij de oudere fietsen moet je eerst de dynamo tegen de band duwen om licht te krijgen en je moet fietsen, in de beweging zijn. Als je stopt en stil staat, is het licht uit en sta je in het donker.
Licht speelt een heel belangrijke rol in onze christelijke traditie. Kerstmis wordt met veel licht en lichtjes gevierd. Pasen eveneens met zijn grote paaskaars en kleine paaskaarsjes. En in het Pinksterverhaal is er sprake van vurige tongen, kleine lichtjes voor de apostelen die weer uitzicht kregen en niet meer moedeloos bij elkaar zaten.
Maar net als bij de fiets: dat licht is er alleen als je in beweging bent, als je contact houdt met de Jezus die toen de drijvende kracht was en die dat nog steeds is voor elke echte gelovige. En alleen als je in zijn geest in beweging bent, heb je licht, ben je licht, voor jezelf en voor anderen. Het Pinksterverhaal spreekt niet voor niets over een hevige wind, en wind staat voor beweging, niet alleen van zeilboten en windmolens, maar symbolisch ook voor mensen die in beweging zijn.
Dat groepje apostelen dat zich een beetje verborgen had gehouden, kwamen opeens in beweging, ze gingen de straat op, om hun licht, het licht van Jezus, uit te dragen aan vriend en vreemdeling. Het begin van de Jezus-beweging die zich door de jaren heen verspreidde over heel de wereld.
Hevige wind, beweging, inspiratie en bezieling geeft dat er licht is. Maar als de wind is gaan liggen, als de beweging eruit is, als inspiratie en bezieling op een laag pitje staan, dan verliest ook het licht zijn kracht en kan zelfs helemaal uitgaan. En dat lijkt een beetje de werkelijkheid te zijn van onze tijd, voor de kerk, de Jezus-beweging, in onze streken. Niet zo lang geleden is er een rapport uitgekomen over het kerkelijk leven in Nederland en dat was niet echt rooskleurig, en ronduit somber voor de toekomst van de kerk van Jezus. Toch denk ik dat we niet zo somber hoeven zijn.
Op veel punten ziet het er niet goed uit, maar er zijn ook hoopvolle dingen. Er waait nog veel wind in de kerk, soms meer als tegenwind, soms heel stormachtig tussen behoudend en vooruitstrevend, soms met hevige windstoten tussen gezagsdragers en gelovigen aan de basis. Dat soort stormachtige winden zijn niet altijd even plezierig, maar als er helemaal geen wind zou zijn, dan was dat veel erger.
De beweging lijkt uit de kerk, de vaart is eruit, wordt wel gezegd. Voor een deel is dat waar, voor een ander deel niet. In de tijd van het rijke roomse leven was er veel beweging: elke zondag trokken de mensen naar de kerk, twee of zelfs drie keer, mensen trokken mee in processies en kerkelijke manifestaties. Toch was dat soort beweging maar heel beperkt, heel passief, aan de ontvangende kant. Voor velen was het ook een soort meelopen, iedereen deed het, dus om niet uit de toon te vallen deed men mee.
Die beweging naar het kerkgebouw toe die is voor de deel stil gevallen. Maar veel belangrijker is de beweging van mensen naar elkaar toe, daar ligt het wezen van Jezus’ boodschap: in beweging zijn voor elkaar, voor de gemeenschap, dat soort beweging houdt het licht van Jezus brandend. Als we naar onze eigen parochie kijken, dan moet je zeggen: onze parochiekerk is veel te groot voor het geringe aantal mensen dat in gewone weekenden meedoet aan de vieringen.
In beweging komen naar de kerk toe is ook hier erg afgenomen. Die verplichting van vroeger wordt niet meer gevoeld. Maar als ik het grote aantal vrijwilligers zie in de parochie, al die mensen die op de een of andere manier bezig zijn voor de kerk, voor de parochie, voor de gemeenschap, dan zie ik nog volop beweging, een beweging die licht verspreidt, licht dat aanstekelijk werkt, dat doorgegeven wordt. Licht zijn voor elkaar, dat is de opdracht die Jezus ook ons geeft, licht in de gewone dingen van alle dag, licht voor mensen die duisternis ervaren.
Maar dat vraagt wel dat we steeds weer in beweging komen en blijven, dat het altijd een beetje Pinksteren blijft.