7e zondag in de paastijd C - 2007

Sommige mensen zijn soms zo lomp als het paard van Christus. Ze doen of zeggen iets waardoor je wel uit je vel zou willen springen. Op een ander moment zie je dat een of andere onverlaat je dure auto van een deuk of diepe kras heeft voorzien. Je zou er je pitbull op willen loslaten. Je hebt iets voor nieuw gekocht dat thuisgekomen minstens derde hands blijkt te zijn. Je zou de verkoper wel met de brandslang van de aarde willen spuiten. En zo worstelen we ons door het leven terwijl ons regelmatig wel een of ander onrecht wordt aangedaan. Je gram halen voor kleinigheden dat komt wel eens bij ons op, maar we weten dat de vervolg-ellende er alleen maar groter van wordt en dus stappen we er overheen.

Als het om groot onrecht of onheil gaat is dat veel moeilijker, bijna onmogelijk soms.

Tussen volkeren die met elkaar in oorlog raken gebeuren dingen die welhaast onvergefelijk zijn. De boosheid zit zo diep dat men de misdadiger zo mogelijk tot over zijn dood heen wil laten boeten. Het zal duidelijk zijn dat zo de ene oorlog oorzaak wordt voor weer een volgende oorlog: een geweldsspiraal zonder einde, op wereldformaat, in familiekring of gewoon tussen twee mensen.

Van Stefanus, een van de eerste christenen, lezen we vandaag dat hij ondanks het geweld en onrecht dat hem werd aangedaan, nog terwijl hij met stenen werd doodgegooid, het zijn belagers niet wilde aanrekenen. Want hij zag dat de hemel open ging over een aarde waar onrecht niet wordt aangerekend. Is zoiets voor een normaal mens wel mogelijk? Daarvoor moet je toch wel over een bijzondere gave beschikken. Toch is die gave nog steeds niet bij iedereen weg.

In Polen stond onlangs een wet gereed om toegepast te worden. Iedereen die fout was geweest tijdens de Sovjetoverheersing zou min of meer aan de schandpaal genageld mogen worden. In hoogste instantie is de wet echter ongrondwettelijk verklaard omdat een staat geen medewerking mag geven aan het nemen van wraak. Daar kan elk individu wat van opsteken. In Zuid Afrika hadden ze jaren geleden een vergelijkbaar probleem. Aan het voormalige apartheidsregiem hadden te veel mensen meegewerkt. Als je die allemaal zou uitschakelen zou het land onbestuurbaar zijn geworden. Wraak was geen oplossing en is nooit een oplossing. In overleg met de slachtoffers is er naar een andere oplossing gezocht, onder leiding van Nelson Mandela en Desmond Tutu die over heel veel hen aangedaan onrecht moesten heenstappen. Het was de enige oplossing die toekomst bood. En zo zijn er nog steeds mensen, ook hier vlakbij, die het opbrengen om net als Jezus Christus aan het kruis te zeggen: