ROOD KOPEREN WOORDEN
Er zijn veel indrukwekkende woorden gevallen in de lezingen van vandaag. Vooral Johannes kan er wat van. Plechtige woorden die het universum omhelzen en die als rood-koperen boodschappen over de hoofden van de kerkgangers zweven (om een beeld van Oosterhuis te gebruiken). “Over de heerlijkheid van God en Jezus aan Diens rechterhand…” en “Opdat zij één mogen zijn zoals Gij in Mij…”\
DE BRAAFSTE JONGEN UIT DE KLAS
Mooie ronde woorden ook over de eerste martelaar Stefanus. Hij wordt beschreven als de braafste jongen van de klas.
Was er iets dat me raakte in die hoogdravende teksten? Eerlijk gezegd, het meest trof me deze keer dat ene zinnetje over Stefanus die gestenigd wordt en dan bidt: “Heer reken hun deze zonde niet aan.” De uitspraak is te mooi om waar te zijn. Mijn achterdocht begint onmiddellijk vragen te stellen. Zou hij dat echt gezegd hebben, of zouden de eerste christenen een model-leerling hebben willen typeren, iemand die stierf zoals Jezus deed met een bede om vergeving voor zijn moordenaars? Ik weet het niet.
Mogelijk heeft Stefanus dit echt verzucht, mogelijk hebben zijn fans dit van hem willen horen, maar in beide gevallen blijft deze waarheid: men heeft het als een prachtig ideaal gezien om zijn vijand door vergeving de baas te zijn…\
VIJAND OVERWINNEN MET MILDHEID
Ik realiseer mij hoe anders dat ideaal in onze tijd ligt. Wij benadrukken dat je je niet moet laten afbluffen. Je moet je niet van het kastje naar de muur laten sturen. Je moet assertief zijn. Je moet van je afbijten. Je psychische gezondheid eist dat je lucht geeft aan je wraakgevoelens. Opkroppen levert maagzweren op. Je hoeft je niet schuldig te voelen als je je moordenaar het slechtste toewenst. Dat is onze cultuur.
Natuurlijk zit daar iets in. Je moet leren om voor jezelf op te komen. Jij bent Gods schepsel, net zo goed als degene die je de voorrang afneemt of je parkeerplaats, net zo goed als de meneer achter zij bureau die met een meelijdend glimlachje verzekert dat u niet voor deze regeling in aanmerking komt. Inderdaad, jij bent een schepsel met evenveel rechten als alle anderen en daar moet je voor opkomen om niet depressief te worden.
Maar als je dat allemaal hebt gedaan…, als je kunt vechten voor je kind…, als je kunt opkomen voor je gelijk…, als je je niet laat tiranniseren door de bomen van de buren of hun luide muziek in de nachten van vrijdag…, als je je niet laat afschepen aan elk loket…, als je dat allemaal gedaan hebt, dan komt het glorieuze moment waarop je je vijand overwint door grootmoedig te zijn, door ook zijn rechten te erkennen en ook zijn emoties te begrijpen.\
MENSELIJK… GODDELIJK…
Op dat moment verlaat je jezelf en komt er iets goddelijks in je oordeel, iets dat het belang van allen aangaat. Het is goed dat we geleerd hebben om voor onszelf op te komen. Dat maakt ons menselijk! Het is goed dat we vervolgens leren compassie te hebben met onze medemens. Dat maakt ons goddelijk!\
TOFFE MEID
Lieve kinderen. Meester Theo was vreselijk kwaad. Hij was even de klas uit geweest. Toen had Ton het tafeltje van Annemie omgeduwd. Alle schriften en boeken en potloden en plakplaatjes en kralen lagen over de vloer. De lunchbox was opengegaan en de boterham lag op de grond. De meester was verschrikkelijk kwaad want hij had Ton die morgen al twee keer gewaarschuwd. Ton was lastig en hij had Annemie al eens aan de vlechten getrokken en een potlood afgenomen. “Ton, kom eens hier…! Heb jij dat tafeltje omgeduwd? Dan moet je na school nablijven en ik zal je moeder opbellen.” Zo die zat. Het werd doodstil in de klas. Ineens stak Annemie haar vinger op. “Meester, ik geloof dat Ton het per vergissing deed. Hij wilde mijn tafeltje niet omstoten. Maar het viel gewoon….” De meester trok zijn wenkbrauwen omhoog. “Meen je dat echt?” “Ja ik denk het wel” zei Annemie. “Nou voor deze keer zei meester Theo . Ton begreep er niets van. Maar Annemie vond hij een toffe meid.