Op het eerste gezicht is dit evangelie moeilijk te begrijpen, maar als wij er even over nadenken, wordt het ons duidelijk dat die woorden een heel levensprogramma omvatten. Het is eigenlijk zijn eigen levensprogramma dat Jezus ons wil meedelen. Wij moeten zijn geboden onderhouden, wij mogen leven vanuit zijn Geest, wij zullen zijn vrede ontvangen.
Wie Mij liefheeft zal mijn woord onderhouden. Dat is het eerste programmapunt in het leven van een leerling van Jezus. Veel woorden van de mensen zijn woorden in de wind, maar er zijn ook woorden waaraan de mens zich kan vasthouden. Als een dokter b. v. zegt: “Dat gezwel is niet kwaadaardig”. Of als een leraar zegt: “Je bent geslaagd”. Of als een priester zegt: “Uw zonden zijn vergeven”. Aan zulke woorden klampt de mens zich vast, van zulke woorden kun je leven. Maar geen enkel woord is zo betrouwbaar als de woorden van Jezus: “Hemel en aarde zullen vergaan, maar mijn woorden zullen niet voorbijgaan”. Waaraan zou een zondaar zich meer kunnen vasthouden dan aan het woord van Jezus: “Uw zonden zijn u vergeven”? Tot wie zou je je beter kunnen wenden als je door lasten en zorgen wordt terneergedrukt, dan tot Jezus die zegt: “Komt allen tot mij die belast en beladen zijt en ik zal u verkwikken”? Aan wie zouden wij ons kunnen vastklampen als het leven ons dreigt te ontglippen? Alleen aan Hem die het ongehoorde woord gesproken heeft: “Ik ben verrijzenis en leven. Wie in mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven”. Jezus heeft werkelijk woorden van eeuwig leven, daaraan kunnen wij ons vasthouden.
Gods woord onderhouden wil veel meer zeggen dan een voorschrift volgen, het is deelhebben aan het innerlijk leven van Jezus zelf, delen in de kracht van zijn Geest. Het woord van Jezus onderhouden betekent: ons leven niet plannen volgens onze wensen en verlangens, maar ons leven richten naar Gods wil volgens het voorbeeld van Jezus. Zonder liefde, zonder innerlijk contact met Jezus kunnen wij zijn woord niet onderhouden. Daarom moeten wij leven volgens zijn Geest.
Het is niet voldoende kennis te nemen van de woorden van Jezus. Een bijbelgeleerde kent misschien het hele evangelie van buiten, maar daarom is hij nog geen gelovige. Het woord van Jezus onderhouden, dat wil zeggen: leven vanuit de gezindheid van Jezus, kunnen wij niet zonder de bijstand van de Geest. “Hij zal u alles leren en in herinnering brengen”, zegt Jezus. De woorden van Jezus begrijp je alleen vanuit de liefde tot Hem, een ongelovige kan daar niets mee aanvangen, hij begrijpt ze niet.
Die woorden worden alleen levend als de Geest ons hart opent door de liefde, als Hij ons de geestelijke troost wil schenken die aan ons hart de getuigenis geeft dat de woorden van Jezus waar zijn. Die Geest zal ons zeggen dat wij niet voor ons zelf mogen leven, maar ten bate van anderen, dat wij niet altijd ons recht mogen opeisen maar aan anderen hun rechten moeten geven. Alleen door de Geest van bijstand kunnen wij in ons gebed tot zulk een levendige verhouding komen dat wij God “Vader” durven noemen. De Geest zal ons leren te leven vanuit die gemeenschap van liefde die God met ons delen wil en die wij op onze beurt weer willen verdelen met alle mensen.
Zo ontvangen wij zijn vrede. Die vrede kunnen wij onszelf niet geven. Het menselijk hart is innerlijk te veel verscheurd, er is een te grote breuk tussen ons denken en ons doen, tussen ons gevoel en ons verstand, tussen onze wil en ons niet kunnen. De Geest van Jezus kan ons hart echter rustig maken in het vertrouwen dat God groter is dan ons hart, in het vertrouwen dat God liefde is. In die zekerheid mogen wij vertrouwen hebben in het leven, omdat God met ons het leven deelt. Hij laat ons immers niet als wezen achter. In ons hart is het vaak duister, maar God wil ons licht zijn, ik ben vaak eenzaam, maar Hij wil bij mij wonen, ik ben vaak moedeloos, maar God is mijn hulp, ik ken mijn levensweg niet, maar God weet de weg voor mij. Hoe onrustig mijn hart in zichzelf ook zijn mag, bij God vind ik mijn vrede. Hij is mijn vrede.
Zo is het afscheid van Jezus eigenlijk geen afscheid. Zijn afscheid is noodzakelijk om ons nog inniger met Hem te verenigen. Hij blijft steeds werkelijk in ons leven. Hij neemt verblijf bij ons, door zijn Woord, door zijn Geest, door zijn Vrede. Zo hebben wij alle reden om dankbaar te zijn en van zijn vrede te leven.