Zusters en broeders,
Bent u gelukkig?
Is het zo vanzelfsprekend te durven of te kunnen zeggen: ik ben een gelukkige mens?
Want er is toch veel dat het geluk bedreigt? Zoveel dat op ons afkomt en ons leven grijs en donker maakt…
Iedereen heeft toch wel eens momenten dat hij of zij niet zo direct meer weet hoe het nu verder moet… En toch is het vreemd… Want iedereen maakt het mee, iedereen heeft zijn of haar portie verdriet of tegenslag te verwerken… En toch durven we zo nu en dan eens echt gelukkig zijn… Of kennen we iets dat erop lijkt… Want wat is geluk?
Geluk heeft allicht alles te maken met liefde…
Geluk heeft alles te maken met de vraag: sta ik in het leven alleen of niet?
Heb ik mensen die mij in mijn leven nabij zijn?
We noemen ze vrienden…
Ik vermoed dat echte vrienden, en ze lopen niet dik, dat echte vrienden de bijbelse liefde heel dicht benaderen…
Omdat ze er zijn, op de donkerste momenten van het leven. Ook al heb je ze in maanden misschien niet meer gezien of gehoord. Ze zijn er… Ze hebben dat onvermoede zintuig te weten dat je het moeilijk hebt.
Ze komen ongevraagd, en ze delen wat je bezig houdt. Je vreugde en je verdriet, je verdriet vooral… Niet dat ze het wegnemen. Dat is ook de bedoeling niet… Maar ze zeggen, en meestal zonder woorden: “Mens, vriend, wat jou ook overkomt, je bent meer dan je verdriet, je bent meer dan je tegenslag… De duisternis heeft niet het laatste woord. Het leven heeft het laatste woord, het licht…”
En dat licht stralen ze in alle discretie uit…
Hoe dicht staan ze daarmee niet bij het evangelie van deze zondag?
We horen er over liefde vertellen.
Jezus die heel teder toevertrouwt dat het in het leven vooral op liefde aankomt.
En dan heeft hij het niet zomaar over een gevoel… Niet over vlinders in de buik of waar dan ook… Hij heeft het over een gebod… Wij MOETEN elkaar liefhebben… Het is geen voelen meer, het is een keuze… het is een kwestie van moeten…
Dat is het, waarin het in het evangelie, in die blijde boodschap van God op aankomt… Liefde als gebod… en dat heeft enorme consequenties. Hoe dikwijls zitten wij niet met dingen in onze maag, waarvan het gezond verstand zegt: ik heb nu al gedaan wat ik kon… Een misverstand, een conflict, waarin wij menselijkerwijze mogen zeggen:
“ Ik heb alles gedaan, alles gegeven wat in mijn mogelijkheden ligt. Meer kan ik niet meer doen. Ik ga mij tenslotte ook niet belachelijk maken… Neen maar, ik heb ook mijn eergevoel…”
En meer van die dingen…
Dat zal wel zo zijn, geen zinnig mens die dat zou ontkennen… en toch…
Het evangelie gaat wel verder…
Het evangelie gaat verder, omdat bijbelse liefde niet over voelen gaat, maar over kiezen…
Omdat bijbelse liefde geen definitie is, maar een NAAM.
Jezus.
Jezus deed meer dan wat menselijkerwijze mogelijk lijkt…
Waar WIJ op grenzen stuiten, breekt HIJ dwars door die grenzen heen, door zijn moordenaars te vergeven bijvoorbeeld, door te bidden voor zijn tegenstanders, door ons uit te nodigen hetzelfde te doen…
Het is een hele opdracht, en het vraagt een levenslange inzet, en of wij er ooit toe komen, niemand die het weet…
Wat we wel weten is dat wij vriendschap in ons dragen, en dat vrienden echte liefde dicht benaderen…
Want vrienden…
Ze zijn een beetje zoals Jezus…
Als alles donker en doods lijkt, brengen zij, woordeloos een verhaal:
Je bent meer dan je pijn, meer dan je tegenslag… Dat heeft nooit het laatste woord, neen:
“Er is leven…”\
Amen.