Samen een wandeling maken is samen genieten van de frisse lucht, van de natuur en tegelijk van gedachten wisselen over van alles en nog wat. In de buurt van een fabriek of kantoor zien we dat de lunchtijd dikwijls wandelend wordt doorgebracht, al of niet met een boterham en een bekertje koffie in de hand. Het blijkt een uitstekende gelegenheid om onderling overleg te plegen, het geeft de binding waar het op de werkplek nauwelijks van komt. Van politici is bekend dat ze dikwijls in de zogenaamde wandelgangen tot betere communicatie en overeenstemming komen dan in het officiële debat. Vooral jongelui die met elkaar in gesprek willen raken organiseren een voettocht. Eeuwenlang en ook nu nog gaan mensen samen op pad naar een of andere bedevaartplaats, niet met de bus of de auto, maar gewoon te voet zoals vroeger. Dan wordt er heel wat af gepraat en al wandelend komen gedachten en gevoelens bij elkaar, er ontstaat solidariteit en saamhorigheid.
Verkondiging vindt meestal plaats in een synagoge, in een moskee of in een kerk, maar het vervolg is wel zo belangrijk: als men samen naar huis gaat en de gedachten naar aanleiding van het voorgaande eens naast elkaar legt. We lazen dat de apostelen Paulus en Barnabas bezoek brachten aan een synagoge, maar dat ze zich daar niet zo lieten horen. Het was na afloop van de dienst dat deze kerkgangers, op weg naar huis, met hen in gesprek kwamen en dat sloeg geweldig aan. De week daarop zat de synagoge vol. Kennelijk niet vanwege degenen die daar het woord voerden, maar weer vanwege die twee apostelen die na afloop zich aansloten bij de naar-huis-gangers die door hen werden bemoedigd en aangespoord om te volharden in het geloof in de blijde boodschap zoals die aan hen werd doorgegeven.
Waar en wanneer kom je tot diepere gedachten, tot bezinning, tot geloof ook? Dat kan zijn in de stilte aan de waterkant of in een bos, een andere keer kan dat misschien ook wel eens zijn tijdens een inspirerend woord dat men tot zich laat doordringen of tijdens het ergens samen zingen en bidden. Daar hoort zeker ook het wandelgesprek bij.
Er is geen enkele plek waar alles tegelijk te vinden is. In een kerk vind je bijvoorbeeld niet de stilte van het bos en ook niet het onderlinge gesprek, maar het bos is ook weer niet de plek voor liturgie. Maar we zouden veel missen als we niet bij elkaar, thuis of op weg naar huis, zouden komen tot die saamhorigheid en bemoediging die we elkaar kunnen geven om te volharden in het geloof ook in moeilijke tijden.
Deze zondag staat te boek als “roepingenzondag”. Daarmee wordt er weer eens een thema aangedragen om over na te denken. In kerkelijke kringen wordt dan natuurlijk vooral daarbij gedacht aan de roeping tot priesters, diakens en pastoraal werkenden. Mensen die er een dagtaak van maken om zich in te zetten voor geloofsverkondiging, diaconie en zo meer. Heel noodzakelijk. Dat kan ons niet afhouden van de vraag naar de roeping van elke christen: minstens elkaar bemoedigen in geloof en leven zoals Jezus Christus dat voorstond. We hoeven nog niet allemaal verkondigers te zijn, maar al wandelend naar huis of naar elders kunnen we het er wel nog eens over hebben wat hier wordt voorgelegd en in elk geval elkaar bemoedigen in het geloof.