Tijdens het laatste stormweer zijn in het Zonieënwoud bij Brussel enkele mooie oude beuken uitgewaaid. Opvallend was het dat het beuken waren die alleen stonden.
De laatste jaren zijn er nogal wat werken gebeurd om het Zonieënwoud meer en beter toegankelijk te maken voor het grote publiek. Heel wat begroeiing die vroeger rond de grote beuken stond werd weg gekapt voor wandelwegen. Zo kwamen de beuken alleen te staan.
Plots komen de groene jongens tot de ontdekking dat een boom die alleen komt te staan in gevaar is als het stormt en dat het voor bomen belangrijk is dat ze omgeven zijn door lager groeiend gewas en struiken. Ze geven beschutting aan de grote bomen.
Zou het voor mensen niet zijn als voor de bomen? Een mens die alleen komt te staan loopt het gevaar te begeven bij ontij. Hij heeft nood aan een beschermende kring van mensen, leeftijdsgenoten om goed te kunnen groeien.
Is dat juist niet de taak van sociale organisaties en jeugdbewegingen. Er voor zorgen dat mensen niet alleen vallen in deze maatschappij, maar dat zij een vangnet vinden in moeilijke tijden en een beschermend sociaal weefsel dat hen warmte en geborgenheid geeft.
Zou het ook voor christenen niet zijn als voor onze beuken. “Een christen die alleen komt te staan, is in levensgevaar voor zijn geloof” zegt Kardinaal Danneels.
Zeker in een wereld waar kerk en geloof zoveel tegenwind krijgen is het van levensbelang dat men contact houdt met elkaar en dat men steun zoekt in het samenzijn. Het blijven samenkomen op zondag, het lezend verbonden zijn langs het parochieblad zijn van levensbelang voor een gezond christelijk leven.
Ik weet het: dit klinkt niet modern in een wereld van extreem individualisme: Ik trek mijn plan, ik heb niemand nodig, opkomen voor jezelf. Ik geloof op mijn eigen.
De beuken in het Zoniënwoud dachten er wellicht ook zo over. Ze weten ondertussen wel beter.
Zelfs onze politici die de laatste jaren alles deden om het sociaal middenveld uit te schakelen en rechtstreeks zich tot de burger te richten, komen weer tot de ontdekking dat een gezonde samenleving niet kan zonder een gezond middenveld van verenigingen en organisaties allerhande die de verzuring in de samenleving moeten tegengaan.
Ook de kerk is het noodzakelijke middenveld tussen God en de individuele gelovige. Ons land staat bij de koplopers van het aantal zelfdodingen. Zou het niet een noodkreet zijn van de geestelijke leegte waarin onze wereld verzinkt: Moeder, waarom leven wij?
Vandaag zijn we hier met velen samen: En we zijn er samen als groep, als vereniging. De vlag is daarvan het symbool. het is een gemeenschapsteken en het is een teken dat we ergens voor staan. Laten we ons niet ontmoedigen wanneer we vaststellen dat organiseren niet gemakkelijk is, dat het egoïsme ook toeslaat in eigen rangen.
Laten we vooral blijven geloven dat ons leven en onze wereld overspannen zijn door het Hemels Baldakijn van Gods liefde, waarvan het feest van Christus Koning een hoogtepunt is.
De bespotters van Jezus op het kruis, zonder het te beseffen zeggen wat de kern van Jezus leven was.
“Anderen heeft Hij gered”. Zichzelf redden kan Hij niet.
Inderdaad. Voor anderen heeft Hij geleefd en is Hij gestorven. Hij heeft niet zijn eigen glorie gezocht. Zelfs op het kruis is Hij nog begaan met zijn medemens.
Vandaag nog zal je met mij zijn in het Paradijs.
Christus Koning is niet de koning van eigen glorie, maar een koning die heerst van op het kruis.
De H.Isidorus geloofde in de paardenkracht van de dieren, maar ook in de geestelijke kracht van zijn geloof. Daardoor werd hij een voorbeeld door ieder die werkt op het land en voor elke christen, ook van deze tijd.
Moge zijn beeld in ons midden ons voortdurend blijven oproepen te leven vanuit onze menselijke mogelijkheden en onze geestelijke krachten.